Heb je je ooit afgevraagd hoe je brein omgaat met stress, en hoe je het kunt trainen voor meer veerkracht? Ik weet het antwoord op de vraag niet, en deze blog zal er ook niet verder op ingaan. Je vraagt je bijgevolg misschien af waarom ik bovenstaande vraag koos om deze blog mee te beginnen. Het antwoord is simpel: ik probeer mijn publiek (= jullie) zo goed mogelijk aan te spreken met behulp van een vraagzin die jullie – hopelijk – intrigeert. Het is een techniek die ik dinsdag geleerd heb in de opleiding schrijftechnieken, en dat brengt ons meteen tot het onderwerp van deze blog: opleidingen.

In het kader van mijn Young Mediaholic Program zijn er enkele opleidingen die ik ga volgen de komende maanden. Zo volgde ik dinsdag een opleiding om mijn schrijftechnieken te verbeteren, mag ik in november een salesopleiding volgen en neem ik elke dinsdagnamiddag deel aan de Back to Basics. De opleiding schrijftechnieken – gegeven door schrijfdokter Wim – was alvast leerrijk, en heeft me voorzien van inzichten die ik in al mijn toekomstige (advertentie)teksten, bijschriften en blogs zal toepassen.

Naast de schrijfopleiding, zal ik binnen twee maanden een salesopleiding volgen onder leiding van coach Veerle. Dit is echter niet de eerste stap dat ik neem in het ‘sales-verhaal’. Misschien herinner je je nog uit mijn eerste blog dat ik verantwoordelijk ben voor het opvolgen van een prospectiecampagne voor Roularta Digital? Een van mijn taken om deze campagne tot een goed einde te brengen, is het contacteren van potentiële klanten, ookwel leads genoemd, om een afspraak in te plannen. Initieel was ik wat bang om deze leads op te bellen, en dan bedoel ik: bang om de foute dingen te zeggen en mijn nieuwe werkgever teleur te stellen. Ik kan jullie (en vooral mezelf) alvast geruststellen dat ik – tot nu toe – niets doms heb gezegd en resultaten heb behaald! Zo zijn er – minstens – drie echte leads die Roularta Digital hopelijk binnenkort klanten kan noemen. Verder heb ik de afgelopen weken Joppe, onze account manager, geholpen met het optimaliseren van de salespresentatie die hij voorlegt bij onze (potentiële) klanten. Hij en Kris, onze directeur digital product management, gaan mij de komende weken onder de arm nemen om mij wegwijs te maken in de wereld van sales.

Ten slotte is er nog de Back to Basics: een wekelijkse opleiding voor het volledige team Digital onder leiding van experte Laura (LAUD). In deze opleiding overlopen we van A tot Z de mogelijkheden van online adverteren. Elke marketeer zal je het wel vertellen: ‘Google ads en andere advertentieplatformen evolueren voortdurend.’ Hierdoor is het makkelijk voor marketeers om verloren te geraken in de eindeloze, geavanceerde functies en mogelijkheden. Terugkeren naar de basis zorgt ervoor dat we de bouwstenen van online adverteren niet uit het oog verliezen. Het zijn namelijk de basisprincipes die nog steeds de hoeksteen vormen van elke succesvolle advertentiecampagne.

Bij deze een virtuele ‘dankjewel’ naar alle opleidingen en coaches die me reeds hebben uitgedaagd, geïnspireerd en soms zelfs verbaasd. Ik kijk al uit naar de volgende opleiding(en).

De lente, de zomer, de zon… Die laatste heeft lang op zich laten wachten, maar eind mei heeft ze na veel regen eindelijk toch de kop opgestoken.
En hoe! Meer dan 30 graden in juni! Al zullen er al snel weer klaagzangen ontstaan over ‘dat het te warm is’ of ‘te droog is’.
Was het in mei niet ‘te nat’ en ‘te koud’?
De ideale weersomstandigheden bestaan niet, dus we kunnen er alleen maar het beste van maken, toch?
De zon zorgt gelukkig vooral ook voor veel blije gezichten. Dat kan je eigenlijk ook merken op de werkvloer. Iedereen loopt vrolijker rond en er kan al snel een glimlach van af bij het kruisen van iemand onbekends in de gangen.
Nochtans, een glimlach zorgt voor een glimlach, zelfs in de herfst en in de winter!

Ik merk dat de warme temperaturen wel hun tol beginnen te eisen bij de kindjes. Het einde van het schooljaar nadert en je kan zien dat de vakantie zeker niet te vroeg zal komen.
Gelukkig halen de schooljuffen en -meesters alle leuke activiteiten uit de kast om er toch nog een prachtige laatste maand van te maken.
Waterspelletjes spelen, een ijsje eten, een dagje naar het strand… Wat zorgt die zalig warme zon ook nu weer voor blije gezichtjes. Al kan ik me wel voorstellen dat die juffen en meesters achter de schermen ook wel eens lopen te puffen en te zweten (en misschien wel eens te vloeken?), maar ook zij maken er het beste van!

Eind mei gingen we op vakantie naar Mallorca. We keken er al weken naar uit om eens zalig niets te doen en te genieten van het mooie weer. Maar de weersvoorspellingen zagen er allesbehalve goed uit. Iedere dag regen en kans op onweer. Het weerbericht voor België: iedere dag zon en geen wolkje aan de lucht! Met een bang hartje vertrokken we met het vliegtuig richting de Balearen. We hadden ons voorgenomen om ondanks de regen er het beste van te maken. Want klagen over het slechte weer, daar heeft niemand iets aan en we kunnen er toch niets aan veranderen. De eerste vakantiedag was bewolkt, maar de kindjes ploeterden naar hartenlust in het zwembad, ondanks de koelere wind. De tweede dag kregen we een fikse regenbui over ons heen toen we op een lokale markt waren. We hebben heel wat afgelachen wanneer we het stromende water probeerden te ontwijken en we van marktkraampje naar marktkraampje liepen. Vanaf de vierde dag kregen we soms prachtige zonneschijn op een bedje van wolkjes voorgeschoteld. En weet je, eigenlijk was het een meer dan geslaagde vakantie!

Als je er het beste van maakt, dan kan het alleen maar meevallen, toch?

‘Nieuwsgierigheid kan je niet afzetten, hé?, vertrouwde An Brouckmans, de intussen gewezen hoofdredactrice van Feeling, me toe. We stonden samen op haar afscheidsfeestje met een glas bubbels in de hand, en An had net vol enthousiasme verteld welke ideeën en plannen ze in de toekomst nog wilde uitwerken. Want ja, het is toch niet omdat je met pensioen gaat, dat die gezonde nieuwsgierigheid naar alles wat er om je heen en in de wereld gebeurt, opeens wegvalt?  Een waarheid als een koe, dacht ik, en wat een heerlijke attitude om een nieuwe levensfase aan te vatten.

De drang om nieuwe dingen te ontdekken, zit er bij mij ook goed in. Meer nog, het is een soort van basisbehoefte. Want stilstaan is achteruitgaan, een niet zo fijn gevoel dat je alleen kan counteren door levenslang je geest te trainen en nieuwe verbanden te leggen. Dat houdt je scherp en alert.  En daar heb je drie dingen voor nodig: voeding, een oplaadstation en goesting, veel goesting.

In mijn lange loopbaan heb ik een mooi aantal opleidingen en workshops gevolgd. Waren ze allemaal even interessant? Dat zou ik niet durven zeggen. Heb ik er wat van opgestoken? Altijd, want zelfs een onderwerp dat je wat minder ligt, kan je op een nieuw spoor of een fris idee brengen. Een van de leukste workshops die ik ooit volgde was ‘covertitels bedenken’. Volgens de lesgeefster was het altijd  ‘oorlog in het schap’ en met die wetenschap mochten we tijdens een gespierde oefensessie aan de slag. Ook onvergetelijk: een trendwatching-sessie met Lidewij Edelkoort, die in een lang, wit gewaad over het podium zweefde en ondertussen met een monotone stem de toekomst voorspelde. Heel boeiend vond ik de sessies brainstormtechnieken en out of the box-thinking, waar je echt handvaten krijgt om creatief aan de slag te gaan. En altijd weer een aanrader: een lezing van Joe Pulizzi, de koning van de content marketing of van Joeri Van den Bergh, die onlangs nieuwe inzichten over gen α deelde op het Branded Content Event in Utrecht.

Dat ‘inpluggen’ om je op te laden, hoeft trouwens niet altijd buitenshuis. Niet zo heel lang geleden kregen we een uitnodiging voor een cursus EHBO in onze mailbox. Wie er snel bij was, kon de basiscursus volgen, en daar hebben we echt levensreddende dingen geleerd. 30 x hartmassage en 2 x beademen op de beat van Stayin’ alive: ik denk niet dat ik het ooit zal vergeten! En vorige week mocht ik op Erasmus, een initiatief dat als doel heeft om binnen Roularta kruisbestuivingen te genereren. Als grote Knack-fan had ik me opgegeven om een dagje mee te draaien op de marketing van Knack/Le Vif. Brandmanager Ann Claeys had een interessant en gevarieerd programma voorzien, waarbij ik een sprint-evaluatie van het team volgde en een paar besprekingen met de hoofdredactie van Knack mocht bijwonen. Het werd een leerrijke namiddag, niet alleen omdat ik veel heb opgestoken maar ook omdat ik collega’s beter heb leren kennen.

Toen me gevraagd werd om voor het afscheid van An Brouckmans iets toepasselijks te schrijven, moest ik meteen denken aan een inspirerende quote van Steve Jobs. ‘Stay hungy, stay foolish’, zei hij tegen studenten die op het punt stonden om af te studeren. Stop nooit met leren en blijf nieuwe dingen ontdekken. Een levensmotto dat op Ans lijf geschreven is, maar zeker ook een aansporing voor elk van ons. Ik heb de quote alvast op een post-it op mijn laptop gekleefd J

Na 5 jaar studeren, besloot ik dat het tijd was om de professionele wereld in te duiken. Mijn visie over mijn – toekomstige – job en werkgever was erg duidelijk voor mij: het moest een job zijn met een gevarieerd takenpakket in een supporterende, warme omgeving waar ik de mogelijkheid had om mezelf te ontplooien. Idealiter in een mediabedrijf. Mijn geluk kon dus uiteraard niet op toen ik terecht kwam bij Roularta Media Group. A dream come true, letterlijk. Bijgevolg startte mijn verhaal bij Roularta iets meer dan twee weken geleden. Op mijn eerste dag werd ik met open armen ontvangen door mijn baas Koen en mijn nieuwe collega’s. Ze maakten me wegwijs in het bedrijf, boden hun hulp aan en stonden open voor mijn vele vragen. Dit warme welkom gaf me het vertrouwen dat ik de juiste keuze heb gemaakt en maakte me nog enthousiaster voor dit nieuwe avontuur. Het liet me zien dat ik nu deel uitmaak van een werkplek waar collegialiteit en samenwerking op de eerste plaats staan, wat zorgt voor een amusante, verrijkende en productieve werkomgeving.

Ik maak deel uit van het Young Mediaholic Program en vervul de functie van Young Marketing Potential. Dit betekent dat ik gedurende 12 maanden zal roteren binnen drie marketingafdelingen in het bedrijf, zowel in Roeselare als in Evere. Na deze 12 maanden zal ik belanden in een rol die het beste overeenkomt met mijn talenten, interesses en vaardigheden. Kortom is het programma de perfecte kans voor mij om mijn vaardigheden uit te breiden, nieuwe talenten te ontdekken, verschillende divisies te verkennen en nieuwe mensen te leren kennen. Ik hoop op elke afdeling waardevolle bijdragen te leveren gedurende dit traject. Ik heb het misschien al verklapt hierboven, maar mijn traject begint bij Roularta Digital onder leiding van Koen. Het is een jonge en dynamische afdeling binnen Roularta met fantastisch collega’s die zich op dagelijkse basis bezig houden met KMO’s te ondersteunen bij hun (digitaal) groeiproces. Het beheren en optimaliseren van zoek-, display- en andere campagnes lijkt een tweede natuur voor hen. Gedurende mijn tijd bij Roularta Digital ben ik – onder andere – verantwoordelijk voor het opvolgen en beheren van een specifieke campagne die gericht is op het verzamelen van (potentiële) klanten voor Roularta Digital. Dit project is een kans waar ik hoop om mijn digitale kennis en vaardigheden aanzienlijk te vergroten, wat mijn professionele groei en waarde binnen het team en Roularta zal versterken.

Mijn eerste twee weken bij team Digital zijn voorbijgevlogen en voelden als een achtbaanritje in de professionele wereld. Het was een periode van kennismaking met zowel mijn collega’s als het bedrijf. Ik bekijk het graag als de eerste dag op school, maar dan voor volwassenen. Ik leerde mijn fantastische collega’s kennen, ontdekte de bedrijfscultuur en voelde me al snel thuis. Ongetwijfeld zal ik in de toekomst eens struikelen over een obstakel, maar ik weet dat ik een ondersteunende baas, coach en team heb om op terug te vallen. Ik kijk vol verwachting uit naar alles wat nog gaat komen bij Roularta. One team, one family, one planet.

Mochten meer mensen effectief iets doen met wat ze weten, zouden de statistieken rond mentale malaise er ongetwijfeld anders uitzien. Je weet wel hoe dat gaat. Vol enthousiasme lees je een artikel of volg je een sessie, al dan niet in team, waarna je besluit ermee aan de slag te gaan. Een tijd later herval je weer in dat oude patroon. Uiteindelijk verandert er niets. Ook niet aan de statistieken. Tenzij in de foute richting. Want mensen zijn gewoontebeestjes. Soms tegen beter weten in.

Zo las ik dat het goed is om 20 minuten per dag in de natuur door te brengen, tenzij je het druk hebt want dan zou je best een uur voorzien. Dat kleine halve of hele uur wil ik niet meteen van je vragen. Wel om in plaats van de volgende 5 minuten van je dag via dit blogstukje nog maar eens te lezen wat je eigenlijk al weet nu meteen naar buiten te stappen. Zoek een rustig plekje en sta 5 minuten stil. Staand, zittend of zelfs liggend. Haal bewust diep adem. Kijk om je heen. Sluit je ogen. Luister. Voel. Proef.

Nee niet verder lezen. Hop, naar buiten nu. Ik wens je veel extra ademruimte. Tot zo. En dan mag je scrollen.

Wat doet dat met je?

Voelt goed? Leg het dan in jouw decobox om te deconnecteren van wat je even achterwege wilt laten om tot rust te komen. Maak er een gewoonte van. Niet vanaf morgen. Want morgen bestaat niet en later komt nooit.

Nog een paar mogelijke ingrediënten, waarvan je er tijdens de vakantiemaanden een aantal kunt proberen, combineren of vervangen door wat voor jou werkt:

• Bewust diep ademen – Het allersterkste en meest innerlijke wapen dat je in eigen huis hebt.
• Stretchen – Het maakt niet uit welke spier, gewoon even de energie toelaten en verspreiden.
• Zorg voor aarding – durf je schoenen uit te doen, voel de vaste bodem onder jou en laat de overdruk via die kleine ventieltjes in de zool van je lichaam los.
• Afstand nemen, letterlijk en figuurlijk – Dat kan door naar buiten te kijken of te stappen, blik naar de wolken, de wiegende bomen, in jezelf te benoemen wat je ziet, luisteren naar de fluitende vogels.
• Wandel, jog, fiets eens rustig en neem de omgeving in je op. Als je vertraagt, zie je meer. Doe die tocht eens in de omgekeerde richting.
• Eet en drink bewust – Proef echt wat je meestal veel te snel naar binnenspeelt.

Klinkt herkenbaar? Klopt. Ik deelde die tips al eerder of je las, hoorde ze ongetwijfeld elders. Beschouw het dan als een zachte herinneringsprik om die decobox niet hermetisch afgesloten in een hoekje te zetten. Want dat werkt (zelf)verstikkend.

Het maakt trouwens niet uit hoe groot of klein die doos is. Vaak denken we dat het roer volledig omgegooid moet worden wanneer we mentaal / fysiek afglijden of beseffen dat het anders moet dan we bezig zijn. Dat besef is alvast het eerste, belangrijkste kantelpunt. Zet een stap achteruit en vraag je af welke kleine dingetjes je kan aanpassen… en volhouden. Misschien volstaat dat al. Die grote sprong kan altijd nog of komt er zo misschien wel vanzelf. Het is als met kleine stapjes naar grotere doelen wandelen, terwijl je onderweg tevreden bent met waar je al geraakte en voldoende ‘zelfmildheid’ aan de dag legt wanneer het anders uitpakt. Want dat anders zou zomaar iets beters kunnen worden.

Een fijne, zelfbewuste vakantie gewenst.

En onthoud. Weten is goed. Doen is beter.

Vorige week dinsdag zijn we officieel gestart aan onze 200ste sprint!
200 sprints of ongeveer 8 jaar geleden zijn we binnen ons content sites team beginnen werken volgens het scrum-principe. Dit is een Agile-manier van werken die ervoor zorgt dat projecten binnen een team op een vlotte manier worden opgeleverd tijdens een vooraf gedefinieerde tijdspanne. In ons geval duurt een sprint telkens 2 weken.
Doorheen de jaren hebben we het sprint-principe naar onze hand gezet door het aan te passen naar onze bedrijfseigen noden en wensen. Zo splitsten we 2 jaar terug het team op in een extra WordPress-team, een Mijn Magazines-team en een CIAM-team, zodat de verschillende teams specifiek zich konden focussen op een bepaald project.

De overkoepelende meetings, zoals de dagelijkse stand-up om 9u30 en de sprint retrospective (da’s een reflecterende meeting op het einde van de sprint) houden we wel nog gemeenschappelijk. Op die manier blijven de verschillende teams voldoende voeling hebben met de andere projecten.

De teamleden zijn doorheen de jaren ook onderling af en toe van team verwisseld, zodat ze op het juiste moment op het juiste project konden worden ingezet. Die flexibiliteit is dan ook een groot voordeel van de scrum-werking.

Benieuwd of we op het einde van deze 200ste sprint getrakteerd zullen worden op iets lekker… Bij onze 100ste sprint was dit alleszins het geval .
En nu, op naar de volgende 200 sprints!

Bijna 17 was ik, toen het Vlaamse medialandschap in oktober 1980 werd opgeschrikt door het allereerste nummer van Flair. Nu is de lancering van een nieuw blad sowieso altijd al bijzonder, maar de komst van Flair maakte echt wel ophef. Een eigenzinnig blad voor jonge meisjes en vrouwen dat openlijk durfde praten over seks en geen enkel taboe uit de weg ging? Dat was ongezien in die tijd!

Ik zat op een strenge meisjesschool (dat bestond toen nog) en leerde het magazine op een heel aparte manier kennen. De boomlange J.C., onze toenmalige leraar godsdienst, wandelde op die bewuste oktoberdag het klaslokaal binnen, gooide zijn sigarettenpeuk weg (dat kon toen ook nog) en verklaarde dat er een nieuw tijdschrift op de markt was dat de hele klas maar eens dringend moest gaan lezen. Flair, het magazine voor jonge vrouwen dat geen blad voor de mond nam! Alles wel beschouwd was dit best een vooruitstrevende actie van een jezuïet op leeftijd, en het miste zijn doel dan ook niet. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik kocht het tijdschrift, net zoals veel van mijn generatiegenoten. Flair was dynamisch, maatschappelijk relevant en groeide snel uit tot een fenomeen. Ook vandaag – meer dan 40 jaar later – blijft het magazine jonge mensen inspireren én empoweren. Een topprestatie!

Maar eigenlijk dateert mijn interesse en passie voor magazines van nog veel vroeger. Mijn ouders haalden Knack vanaf het eerste nummer in huis. Dat was in 1971, toen je bij de persverkoper nog twijfelde over hoe je de naam van het blad precies moest uitspreken. Met mijn kinderogen keek ik vol ontzag naar dat ‘grotemensenmagazine’ met ernstige interviews, uitgesproken opiniemakers en grote dossiers. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik het Het Rijk der Vrouw en de Femmes d’Aujourd’hui waarop mijn beide grootmoeders dan weer geabonneerd waren, toch nét iets plezanter vond.

Wie weet is toen het idee ontstaan om later ooit bij de ‘boekskes’ te gaan werken, want feit is: ik ben nog steeds een mega-magazinefan! Dinsdag Flair, woensdag Knack, donderdag Libelle? Bring it on! Hoe handig digitaal lezen ook is, niets kan tippen aan de magie van een geprint magazine. En gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt, want al onze Roularta-bladen mogen prat gaan op fans die hun dagelijkse, wekelijkse of maandelijkse rendez-vous met hun favoriete titel(s) niet kunnen missen.

Hoe dat nu precies zit met die fan-factor, werd onlangs wetenschappelijk onderzocht bij Roularta Advertising. Er werd een methodologie ontwikkeld en 4000 respondenten tussen 18 en 65 jaar werden bevraagd om te bepalen waar de fan-factor nu voor staat en concreet betekent. En wat blijkt? Print is hét medium bij uitstek dat erin slaagt om zijn consument, de lezer, echt te engageren!

Mijn ultieme geschenktip voor het eindejaar zal dan ook niemand verbazen: geef gewoon een abonnement op één van onze magazines cadeau. 100% tevredenheidsgarantie en een uitgelezen kans op nog meer fans!

Ik zit naast het ziekenhuisbed waarin mijn oma vredevol ligt te slapen. Volgens de dokters is ze zachtjes afscheid aan het nemen. Dit bed zal haar sterfbed zijn.

Het is hartverwarmend om haar 5 kinderen en bijbehorende kleinkinderen rond haar te zien zoemen. Ik denk dat ze stilletjes geniet van alle aandacht. Ze kan niks zeggen of zien, maar ze knijpt af en toe in ons hand. We hebben de kamer vol voorjaarsbloemen gezet. Inclusief lekker ruikende hyacinten die ik (als ik alleen met haar ben) op haar kopkussen leg. Haar ogen zijn al dagenlang dicht, maar ik weet zeker dat ze door de geur droomt dat ze in een veld vol bloemen ligt.

De momenten dat ik naast haar zit te ‘waken’, schrijf ik een stuk voor Libelle. Dat voelt best bijzonder. Het is dankzij haar dat ik ooit het plan aanvatte een brief te sturen met de vraag of ik stage mocht lopen op de Libelle-redactie. Als ik haar vroeg hoe haar dag geweest was, antwoordde ze ofwel dat ze met planten in de weer was geweest (tot haar 88 woonde ze op de boerderij), ofwel dat ze in haar “boek” had gelezen. Met haar boek bedoelde ze Libelle. Ze las ‘m elke week 3 keer, in de winter wel 4 keer. Haar oogjes glommen toen ze het me toevertrouwde. Ze had geen rijbewijs, maar de verhalen in Libelle brachten de buitenwereld bij haar binnen. Het verruimde haar wereld, en vooral: ze voelde zich gezien.

Dus toen Tine, onze chef reportage, vroeg of ik iets zou willen schrijven voor Libelle over rouw en het verlies van mijn broer, heb ik geantwoord dat ik het een beetje spannend vind, maar dat ik het toch ga doen. Omdat dat is wat we moeten doen. Schrijven uit het hart. Veel mensen voelen zich eenzaam. Mijn oma toonde dat verhalen zo sterk en krachtig kunnen zijn dat ze verbinden. Dat ze het gevoel geven: je bent niet alleen. Ik ben best trots op hoe we dat als Libelle-familie elke week opnieuw klaarspelen.

Intussen is mijn nichtje de kamer binnen gelopen. Ze zit naast me met dikke buik. Ook mijn kuikens komen straks nog even dag zeggen. Mijn oma weet dat, en het lijkt alsof ze erop wacht. Alsof ze de fakkel bewust wil doorgeven aan de nieuwe generatie. Mij wijst mijn meter op haar manier nog een laatste keer de weg: authentieke en eerlijke verhalen, dat is wat waar de wereld nood aan heeft. Vandaag meer dan ooit.

Druk, drukker, drukkerij!

Bloggen, een mij totaal onbekend terrein. Maar er is voor alles een eerste keer natuurlijk! De eerste stapjes, de eerste schooldag… Het doet me eigenlijk ook een beetje denken aan mijn eerste werkdag bij Roularta. Al meer dan tien jaar geleden ondertussen. Onwennig stapte ik in augustus 2011 binnen in het grote witte gebouw in de Meiboomlaan. Als schoolverlater had ik dan ook nog 0,0 ervaring in het bedrijfsleven, het ‘echte’ leven. Gelukkig werd ik warm onthaald door de collega’s van de correctie bij de kranten. Ze leerden me wegwijs in het doolhof van gangen en deuren, al geef ik toe dat ik nu zelfs nog zou durven verdwalen. Advertenties lezen en corrigeren, het was mijn dagelijkse bezigheid tot ik na twee jaar aan de slag kon als redactie-assistente bij Royals. Het leven van koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen, het leek wel een sprookje! Het was het jaar waarin Koning Albert II zijn troonsafstand aankondigde. Drukke tijden voor Royals, want de nationale feestdag op 21 juli 2013 werd plots een nog belangrijkere werkdag voor ons. Na een jaartje was het weer tijd voor iets nieuws. Al was ik deze keer al meer vertrouwd met de nieuwe job, nl. opnieuw correctie, maar dan bij het magazine Steps. Ook hier ging het om een vervanging, waardoor ik na enkele maanden terechtkwam bij de calculatie bij Roularta Printing. Een nieuw hoofdstuk met nieuwe gezichten in een onbekende omgeving. Het voelde weer een beetje als mijn allereerste werkdag, want de drukkerij was een deel van Roularta waar ik nog nooit was geweest. De rondleiding in de drukkerij zelf deed me denken aan het boek van Roald Dahl, Sjakie en de chocoladefabriek. Het was even magisch en impressionant, maar dan zonder Oempa Loempa’s en chocolade natuurlijk. Kranten zoeven boven je hoofd, blanco papier zweeft door de lucht en wordt voorzien van inkt, waarna het lekker warm krijgt en droogt in de ovens,… Van conducteur tot bobineur, van heftruckchauffeur tot technieker, ze verdienen allemaal een dikke pluim! Want zonder hen geen boekjes op dinsdag, geen Economist op zaterdag en al zeker geen krant op vrijdag! Nadat ik veel uitleg gekregen had over de drukpersen, over de verschillende soorten papier en nog veel meer, begon ik aan mijn allereerste offerte. Ondertussen zijn dit er al honderden geworden en we blijven lustig verder rekenen.

Die eerste keren… Ze blijven toch altijd zo memorabel!

Het is niet de eerste keer dat we elkaar in de gaten hebben. Buiten in de tuin merkte ik hem al een paar keer op. Hij mij waarschijnlijk eerder. Vaak op dezelfde plek, de boog waarop in de zomer mijn favoriete klimroos Mme Alfred Carrière weelderig bloeit en heerlijk geurt. Soms zie ik hem niet en lijkt hij als het ware via een herkenbaar deuntje mijn aandacht te trekken. Ik fluit terug, minder toonvast maar met een glimlach. Mijn vogels is niet zo sterk, denk ik dan wel eens, me afvragend hoe het via hun gehoorgangetje binnenkomt.

Tijdens de winter hangen we vetbolletjes of dennenappels met zaad aan de kale takken van de platanen waarin zoonlief rond de kerst steeds lichtjes weeft die overdag een traan van dauw of regen lijken te laten en ’s nachts voor een persoonlijke sterrenhemel zorgen. Fladderaars van allerlei pluimage doen zich tegoed aan dat lekkers. Het roodborstje probeert als een volleerde kolibrie van het graan in de dennenappel te eten maar moet die rol telkens lossen en op de tafel of stoelen bedenken hoe het anders en beter kan. Hij vindt zijn manier en komt sindsdien regelmatig zijn kleurrijke buikje rond eten.

En daar is hij weer. Krijg hem in de gaten terwijl ik in de keuken een boterham eet. Ik een hap van mijn brood. Hij van de zaadjes. Daarna zit hij minuten lang op de stoel, blik opzij en dan weer richting mij. Proberen vastleggen. Smartphone erbij en klik. Verder kijken. Gedachtevrij. Verwonderlijkt. Zodra hij zijn vleugels gespreid heeft, besluit ik dit mooie nu-momentje te delen. Reacties stromen binnen. Van een simpele wow, volledige gedichten of een verzameling aan foto’s van tuinvogels tot verwijzingen naar de symboliek dat het roodborstje tussen verschillende werelden fladdert en knipoogjes van overleden dierbaren brengt. In tijden waar de meeste berichten niet echt van positivisme doordrenkt zijn, streelt die gedeelde warmte mijn gemoed.

’s Avonds staat er als bij toeval roodb…aars met preipuree op het menu. Tijdens het koken lees ik nog nieuwe reacties. Toch moet de grootste verwonderlijking van de dag nog komen. We kijken naar de film ‘Wonder’, waarin de met een aangeboren gezichtsafwijking Auggie zijn weg in zijn school en sociale leven probeert te vinden. Uiteraard verloopt het niet over een leien dakje. Kinderen kunnen elkaar harder openrijten dan een roofvogel die zijn klauwen in een zachte prooi zet. Meer zal ik niet over het verhaal vertellen. Kijk zelf, voel, zakdoekjes bij de hand.

“Mensen kunnen niet veranderen hoe ze eruitzien, wij kunnen er misschien wel anders naar kijken.” (schooldirecteur in ‘Wonder’)

Klassen en scholen vergelijk ik net als alle vormen van vrijetijds of professioneel samen-leven wel eens met een doosje kleurpotloodjes. Je hebt mensen in allerlei vormen of kleuren en met hun eigen karakter, temperament of genetische code. In de bonte verzameling van zacht en hard, kwetsbaar en krachtig, zwak en sterk zie ik – hoe je ze ook invult – een even grote diversiteit als in de wereld van fluitende fladderaars. Want het tengerste tuinvogeltje kan de meest schitterende serenade brengen terwijl de ruigste roofvogel het met één droog deuntje moet doen. Raken doen ze. Op hun eigen manier. De één kan ontzag maar ook angst inboezemen. De ander ontboezemt warmte rond de hartstreek. De rake quote van Henry Ward Beecher in dezelfde film slaat ook hier voor mij de nagel op de kop: “Grootsheid ligt niet in kracht maar in het juiste gebruik van kracht. Groots is iemand wiens kracht de meeste harten vervult.” En dat kan heus ook in stilte.

Save the best for last? Ik schreef in volle pandemie dat wederzijds respect misschien wel het belangrijkste vaccin is in de tijd die voor ons ligt. Daar denk ik opnieuw aan terwijl ik over verschillen tussen mensen schrijf. En dat we naar mijn gevoel hoe langer hoe meer vergeten dat er ook gelijkenissen zijn. Dan komen de woorden van die knul in de slotscène binnen: “Wees vriendelijk want iedereen voert zijn strijd. Als je echt wil weten wie mensen zijn, hoef je enkel te kijken.”

Tommy Browaeys (Trends Business Information) schrijft rond mentaal welzijn en hoogsensitiviteit – Meer van zijn gedachtekronkels op waarjewerkelijkademt.be.