In het redactiekrantje en op onze dashboards passeren cijfers. 18.959 bezoekers, lees ik zwart op wit. Indrukwekkend, maar toch ook een tikje abstract, zo’n cijfer.

Tot je aankomt op de Winterfair.

18.959 bezoekers: dat zijn rijen én rijen lezeressen die staan te popelen om een Libelle-wonderland binnen te stappen. Dat is geroezemoes, gelach – en soms ook een beetje gezeur. Het zijn ogen die glinsteren wanneer iemand een cadeautje uit een gigantische sjiekenbak mag vissen. En volwassenen die weer even kind worden op de draaimolen.

Het was druk – héél druk – en dat raakte me: zó veel mensen die naar de Nekkerhal afzakten, gewoon om erbij te zijn.

Rond een tafel vol gouden glitterstiften luisterden wij als redactie naar verhalen van lezers. Dochters die vragen om op hun verjaardag dat ene gerecht van Libelle te maken. Reportages die hen aanzetten om beter voor zichzelf te zorgen. Vaste rituelen, zoals eerst de column van Anne Davis lezen of hardop lachen met de rubriek ‘ben ik de enige die…’.

Het is bijzonder om te horen hoe Libelle voor zovelen een deel is van hun leefwereld. En hoe fijn ze het vinden om dat hier, samen, te kunnen beleven.

Ik ben benieuwd waar deze beweging ons zal brengen. Intussen zijn er al reizen: van de Libelle-cruise tot een bezoek aan het Libelle-wijndomein. Het voorbije weekend was er het Libelle Crea-café. Lezeressen versierden kerstkoekjes en bokalen. Het zijn stuk voor stuk activiteiten waar lezers elkaar ontmoeten, samen creëren of samen op avontuur gaan.

Ik droom verder. Van nog meer samen. Online, maar ook offline, zoals deze momenten tonen. Wie weet organiseren we in de toekomst seizoenswandelingen met onze lezeressen of gezellige picknicks. Er zit zó veel potentieel om die warme, hechte community tot leven te brengen.

Wanneer ik na de Winterfair ’s avonds naar het station wandel en op een perron vol mensen met Libelle-goodiebags sta, voel ik me glimmen van trots dat ik daar deel van mag uitmaken. Plots tikt iemand op mijn schouder: “Ben jij niet van Libelle Lekker?”
Ik lach. We slaan een praatje. Ze moet dezelfde trein nemen, en we babbelen verder.
En zo werd een getal op een dashboard een glimlach. Een gesprek. En een band die blijft.

Het zijn rare tijden! Dat zinnetje heb ik het afgelopen jaar het vaakst gehoord, denk ik. Geen wonder eigenlijk, want het lijkt de laatste tijd wel of crisissen elkaar in sneltempo opvolgen.  De aanslepende oorlog in Oekraïne, de naweeën van corona, de energiecrisis, natuurrampen, de herbewapening, de economische onzekerheid: bij veel mensen hakken ze er stevig op in. En dat is niet zomaar een gevoel: de Belhealth-studie van Sciensano toonde wetenschappelijk aan dat crisistijden wel degelijk een invloed hebben op ons mentaal welzijn.

Ook voor Roularta Advertising was 2025 een annus difficilis, een jaar waarin moeilijke momenten afgewisseld werden met mooie opstekers, zoals de herlancering van Knack Weekend en de nieuwe plannen rond de business community Trends Z.  Het was vooral een jaar vol verandering. En verandering kan soms lastig zijn. Het haalt je uit je comfortzone, vergt veel energie en vraagt vooral veel veerkracht. Natuurlijk word je hierin begeleid door het bedrijf en je leidinggevende, maar ook voor jezelf als werknemer blijft de hamvraag: hoe kan je je veerkracht behouden, ook als het wat moeilijker gaat?

Eerste tip: concentreer je op problemen waar je controle over hebt en probeer los te laten wat buiten jouw macht ligt. Strategische beslissingen worden nu eenmaal genomen, herstructureringen worden doorgevoerd – dat is de gewone gang van zaken in een bedrijf. Het gaat erom over hoe jij ermee omgaat. Flexibel denken en een positieve mindset kunnen hierbij helpen: dat ontdekte ik jaren geleden al tijdens een coaching. Stel je de vraag: wat is de uitdaging precies? Wat het ergste dat me kan overkomen? Hoe kan ik de zaken langs een andere – lees:  positievere – kant bekijken?  Breng dan in kaart waar je wél een invloed op hebt: welke ervaring en welke vaardigheden heb ik en op welke manier kan ik die blijven inzetten? Waar ben ik goed in, hoe kan ik verder groeien, mijn netwerk uitbouwen, relevant blijven? Wat kan ik nog bijleren? Tweede tip: ga de verbinding aan met je collega’s. Deel je zorgen (zonder dat de werkplek verandert in de spreekwoordelijke klaagmuur), help en ondersteun mekaar. Het gevoel dat je er niet alleen voorstaat, is een krachtig middel om jouw veerkracht en die van je collega’s te verhogen. En vergeet niet: een streepje humor af en toe kan echt wonderen doen. Derde tip: zorg goed voor jezelf. Dat lijkt misschien een evidentie, maar grenzen stellen en tijdig rust nemen blijkt in de praktijk toch niet zo eenvoudig. Maar het is belangrijk dat je de energiebalans herstelt zodat je beter kan omgaan met stress en tegenslag. En tenslotte: ga sporten. Of je nu gaat wandelen, fietsen of zwemmen: als je je fysiek sterker voelt, sta je ook mentaal sterker in je schoenen. Extra motivatie nodig? Beluister dan zeker de podcastreeks ‘Kopsporters’ van Roularta Brand Studio, die samen  met Flair en Basic-Fit tot stand kwam.

Verandering is de enige constante, zei de Griekse filosoof Heraclitus al – en dat klopt helemaal. Van periodes waar alles voor de wind ging, over samensmeltingen en overnames tot zelfs collectief ontslag: ook ik heb het allemaal al door- en meegemaakt. En één ding heb ik door de jaren heen geleerd: je veerkracht kan je trainen, net als je spieren!

Vorige maand was het weer tijd voor de Roularta-quiz, iets wat onmiddellijk in de agenda genoteerd staat zodra de datum bekendgemaakt wordt.

Met hetzelfde enthousiaste team als vorig jaar, gaan we uiteraard de uitdaging weer aan.

De voorbereiding verloopt bij de ene al wat fanatieker dan de andere. Van wat meer naar het nieuws kijken en in de kranten bladeren, tot echte studeerboekjes met verschillende vragen en antwoorden in.

Zelf behoor ik tot de eerste groep. Meestal luister ik in die periode aandachtiger naar het nieuws op de radio en ook de uitvoerder en naam van liedjes probeer ik te raden.

Voor de rest reken ik op mijn ‘parate’ kennis en vooral op een grote dosis geluk m.a.w. dat er niet te veel sportvragen gesteld worden.

Met enkele collega’s worden er allerlei weetjes uitgewisseld. Of we die allemaal zullen onthouden, dat is nog maar de vraag.

Op donderdag 20 november is het dan zover. Het belooft alvast een speciale dag te worden, want wanneer we ’s ochtends naar buiten kijken, zien we de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen.

Onze jongste thuis vurig hopend dat de sneeuw zou blijven liggen om eindelijk eens een sneeuwpop te kunnen maken. Onze oudste ontpopt zich tot moppersmurf, want hij vindt sneeuw te koud, te nat en al zeker niet leuk.

De straten liggen gelukkig niet bedekt met sneeuw, dus de rit naar de Meiboomlaan verloopt redelijk vlot.

Na de werkdag wordt de Happie omgetoverd tot een echte quizruimte. Ieder team zit met pen en papier in de aanslag om aan de eerste ronde te beginnen.

Het is een fotoronde. Op het eerste gezicht lijkt het moeilijk te worden, maar met ons vierkoppige team weten we toch heel wat antwoorden samen te sprokkelen.

Het is leuk om te zien hoe we elkaar aanvullen. Er heerst ook altijd een gezellige sfeer, al wordt het naar de laatste ronde toe toch wat meer gespannen wanneer we zien dat we bij de tussenstand op de derde plaats staan.

De laatste ronde blijkt voor ons de moeilijkste waardoor we uiteindelijk op de vierde plaats eindigen.

Tevreden kiezen we onze prijs uit en blikken stiekem al vooruit naar de volgende quiz, want die zullen we zeker opnieuw met stip aanduiden in de agenda.

We kijken er al naar uit!

Welkom in mijn eerste blog, en welkom in mijn verhaal!

Ik ben Luka De Muylder en werk als sales manager bij Roularta Local Media. Anderhalf jaar geleden zette ik mijn eerste stappen bij Roularta, en sindsdien is het een boeiende reis vol nieuwe contacten, projecten en uitdagingen.

De eerste maanden voelde een beetje alsof ik leren zwemmen in een zee vol mogelijkheden. En geloof me, die zee is groot! Het was niet altijd eenvoudig, maar beetje bij beetje zijn we er wel geraakt. Na een jaartje meedraaien merk je dat je echt grip krijgt op alles, je klanten leert kennen en je steeds vlotter kunt navigeren door het grote aanbod dat Roularta te bieden heeft.

Mijn focus lag tot nu toe op Oost-Vlaanderen, vooral voor immo-makelaars en projectontwikkelaars. Binnenkort begint een nieuwe uitdaging: ik word verantwoordelijk voor de regio rond de Denderstreek, met een bredere focus op Immo, Retail en Recruiting. Spannend? Zeker. Uitdagend? Absoluut. Maar juist dat maakt het leuk.

Wat ik het allerleukste vind? Het begeleiden van onze klanten in onze media. Elke zondag kijk ik ernaar uit om te zien wie er in De Zondag staat en hoe we hen via De Krant van West-Vlaanderen en Mijn Stad TV in de kijker kunnen zetten. Het is geweldig om ondernemers en hun verhalen zichtbaar te maken en mee te bouwen aan hun succes. Daarnaast hebben we bij Roularta zeer leuke collega’s, en de keren dat we elkaar op kantoor zien, amuseren we ons altijd. Die momenten zijn waardevol, want het leven van een sales manager speelt zich grotendeels op de baan en in de auto af.

Buiten het werk vind je mij vaak in mijn eigen schermclub in Aalst. Altijd welkom voor een spelletje of een gezellige babbel. Het is mijn manier om even af te schakelen, plezier te maken en energie op te doen voor alles wat er op kantoor en in de regio gebeurt.

Kortom: dit waren mijn eerste stappen bij Roularta, en ik kijk uit naar de volgende stappen. Nieuwe uitdagingen, nieuwe klanten en hopelijk heel wat mooie verhalen om te delen – zowel op de baan, in onze media, als daarbuiten. Wie weet wat er nog allemaal op ons pad komt, maar ik ben er klaar voor en heb er ongelooflijk veel zin in!

Ruim een jaar geleden begon ik weer met werken, na mijn eerste maanden als moeder. Inmiddels is mijn dochter 1 jaar en 4 maanden en voelt het soms alsof ik twee fulltime banen combineer. Want eerlijk is eerlijk: waar ik voorheen op kantoor kwam en de dag nog moest beginnen, zit er nu gevoelsmatig vaak al een hele dag op.

Wat mij opviel toen ik terugkeerde op de werkvloer? Dat ik efficiënter werd. Waar ik vroeger weleens geneigd was om taken uit te smeren, ben ik nu scherper in mijn keuzes. Je leert prioriteren, multitasken en nog beter schakelen tussen verschillende rollen – thuis én op het werk.

Die vaardigheden sluiten goed aan bij mijn dynamische rol bij Roularta. Ik ben verantwoordelijk voor winback-acties van al onze titels in Nederland en werk samen met mijn collega (en vriendin) Jane aan ons loyaliteitsprogramma, de Voordeelshop, dat voor al onze abonnees is. Daarnaast werk ik aan projecten om onze winbackstrategie te verbeteren én ben ik onderdeel van het CRM-team. Geen dag is hetzelfde en juist dát maakt mijn werk bij Roularta zo leuk!

Naast mijn marketingrol heb ik ook nog een andere “pet” op: die van vicevoorzitter van YOUNG Roularta, waar we young professionals binnen de organisatie verbinden en inspireren via vier pijlers: Social, Sport, Knowledge & Volunteering. Heel waardevol én leuk om daar onderdeel van te mogen zijn!

Kortom: het moederschap heeft me niet alleen thuis veranderd, maar ook op de werkvloer. Ik ben sneller, doelgerichter en misschien nog wel creatiever geworden in het balanceren van alle ballen die ik hoog moet houden. Dat lukt mede dankzij de flexibiliteit die Roularta biedt: iets waar ik enorm blij mee ben.

En dit is nog maar een klein inkijkje. In mijn volgende blogs vertel ik graag meer over mijn rol bij Roularta: van hoe we onze abonnees terugwinnen tot hoe YOUNG Roularta jong talent samenbrengt. Genoeg om over te schrijven dus – wordt vervolgd!

De afgelopen maanden waren gevuld met veranderingen voor mij. Tijd dus om jullie nog eens bij te praten.

Om te beginnen heb ik sinds juli een bijkomende functie en verdeel ik mijn tijd 50/50 tussen Marketing en de Regie. Ik ben dus nog steeds CRM-marketeer voor Trends, Trends-Tendances en Datanews, maar werk intussen ook als CRM-marketeer bij de Regie.

Bij de Regie ligt mijn focus momenteel vooral op de migratie naar Basedriver. Een groot project dat veel voorbereiding vraagt, maar ook leerrijk is om mee vorm te geven. Daarnaast werk ik aan mailings, het verbeteren van processen en denk ik na over manieren om nieuwe opt-ins te werven, zodat onze bestanden gevuld blijven. Mijn nieuwe rol bij de Regie is boeiend en er is veel variatie, wat ik graag heb.

Het team bij de Regie heeft me daarnaast met open armen ontvangen. Tijdens onze teambuilding enkele weken geleden had ik de kans om iedereen beter te leren kennen. Het is fijn om te weten bij wie ik terecht kan met welke vragen, en het maakt samenwerken alleen maar leuker.

Toch is het niet altijd makkelijk om de balans te vinden tussen Marketing en Regie. Wanneer het bij de ene druk is, geldt dat meestal ook voor de andere afdeling. Soms lijkt de to-do-lijst eindeloos, zeker nu de nieuwe editie van de Trends Beleggers Challenge van start is gegaan. Maar: mijn volle agenda dwingt me om prioriteiten te stellen en mijn timemanagement skills te finetunen. En ik ben ervan overtuigd dat die balans gaandeweg steeds beter zal lukken.

Een podcast lijkt op het eerste gezicht simpel: je zet een microfoon neer, je neemt een gesprek op en publiceert het. Klaar, toch? Maar bij ons zien we podcasting heel anders. Voor ons is een podcast geen product op zichzelf, maar een middel om een verhaal te vertellen, een community te bouwen en een overtuiging uit te dragen.

Het fundament: gedeelde overtuigingen
De sterkste communities draaien niet om gedeelde interesses, maar om gedeelde overtuigingen. Dat geldt ook voor podcasts. Daarom begint elke productie met de vraag: waar geloven wij in? Pas als we dat scherp hebben, kunnen we bouwen aan een podcast die écht resoneert met luisteraars.

De kernvragen die wij stellen
Bij het ontwikkelen van een nieuwe podcast stellen we onszelf altijd dezelfde fundamentele vragen:
· Waarom moet deze podcast er komen? Niet: omdat het kan, maar omdat het moet.
· Voor wie maken we dit? Wie is de luisteraar, en wat weet diegene al?
· Waarom zou deze luisteraar voor ons kiezen? Er zijn duizenden podcasts: wat maakt ons onderscheidend?
· Wat is de boodschap? Waar gaat het écht over, los van het onderwerp?
· Wanneer is het een succes? Bereik, herkenning, impact. Het kan veel betekenen, maar we moeten het vooraf definiëren.
· Wat nemen luisteraars mee? Wat moeten ze vinden, doen of weten na het luisteren?

Het grotere plaatje
Een podcast is bij ons dus nooit een losstaand project. Het is onderdeel van een groter geheel: ons merk, ons verhaal, onze community. Elke nieuwe productie vergelijken we bewust met wat er al is in de markt. Niet om te kopiëren, maar om te bepalen: wat doen wij anders?

De rol van podcasts
Voor ons zijn podcasts meer dan audio. Het zijn verhalen die passen in een ecosysteem van artikelen, video’s, social posts en live events. Door podcasts slim te positioneren, kunnen we nieuwe doelgroepen bereiken, bestaande communities versterken en laten zien waar we als merk voor staan.

Kortom: een podcast is nooit zomaar een podcast. Het is een manier om uit te dragen waar we in geloven, om een band op te bouwen met luisteraars en om ons merk relevant te maken in een wereld vol ruis.

Het leukste aan mijn werk? Iedere dag is écht anders. Gisteren was ik bezig met de financiën van Knipmode, vandaag ben ik filmpjes aan het opnemen van diverse naaitechnieken, en morgen mag ik de collectie ontwerpen voor 6 edities van 2026. But first things first, laat ik me even voorstellen. Mijn naam is Lotte Valkenburg, sinds 2023 ben ik hoofdredacteur van Knipmode. Ik woon in gemeente Hoogstraten (ja ja, een echte import Belg) samen met mijn vriend en mijn Bernedoodle Honcho.

Nu weer even over het werken bij Roularta. De invulling van mijn rol als hoofdredacteur heb ik inmiddels zo’n 2,5 jaar geleden zelf mogen inkleuren. Als afgestudeerd modeontwerpster had ik nog geen ervaring in de journalistiek, dus mij een rol als hoofdredacteur geven was een gewaagde zet. Door mijn leergierigheid, het vertrouwen van de mensen om mij heen en mijn kennis over het (zelf) maken en ontwerpen van kleding heeft ertoe geleid dat ik in een korte tijd het redelijk goed in de smiezen had. De ruimte die ik krijg om mij zowel creatief als strategisch te ontwikkelen vind ik erg fijn en zorgt ervoor dat ik iedere dag met plezier aan mijn werkdag start.

Knipmode staat al decennialang voor creativiteit, stijl en vakmanschap. De kracht van ons merk zit in de manier waarop we die traditie telkens opnieuw vertalen naar iets eigentijds. Vandaag de dag merken we dat steeds minder mensen het vakmanschap van zelfmaakmode beheersen. Vandaar dat de focus van Knipmode niet alleen ligt op het tijdschrift en onze webshop, maar ook op zoveel mogelijk mensen begeleiden in het starten met hun eerste naaiproject. Dit doen we met behulp van filmpjes van leuke DIY’s en simpele instaptechnieken mét en zonder naaimachine, zodat de creatieve vonk van al deze potentiële hobby-naaisters zo snel mogelijk overslaat.

Dit is nog maar het begin. Ik kan niet wachten om meer te vertellen over de manieren waarop ik mijn creativiteit inzet, zowel zakelijk als privé.

September is voor mij doorgaans de échte nieuwe start van het jaar. Ook al ben ik al jaren weg van de schoolbanken en werk ik tijdens de zomerperiodes – op enkele festivals en kleine uitstappen na – de gehele tijd door. Toch blijft 1 september voor mij het startpunt van een nieuw jaar en niet de traditionele eerste januari. Ook niet de lenteperiode, de tijd van de grote schoonmaken en het starten met een schone lei. Ja, ook die periode is voor mij niets in vergelijking met de frisse wind, die er in september waait.

September is de start van mijn jaar. En nu hoopte ik vooral op een goede start. Want eerlijk? Ik voelde me de afgelopen maand niet helemaal mezelf. Midden deze zomer ben ik in volle gas, pardoes met m’n neus tegen een muur opgeknald. Trop is trop en dat geldt blijkbaar ook voor mij. En mijn persoonlijke batterij bleek niet zo sterk en duurzaam als die van Duracell. Mentaal en fysiek kreeg ik een harde klap te verwerken. De snelheidsmeter, die aangeeft aan welk tempo ik graag door het leven cross, is stuk gesprongen. En ik werd verplicht om even een stap terug te nemen. Een stap terug, die voor mij voelt als een kilometerslange achterstand op iedereen. Én vooral een gigantische achterstand op de Camille van vroeger. Zo zit ik al even stil met het gevoel dat het leven en de kansen aan mijn voorbijrazen zonder dat mijn hand ook maar ietwat in de buurt komt als ik ze tevergeefs probeer te grijpen.

Dus nu voelt die nieuwe start, waar ik normaal popelend en vol energie aan het jaar begin, eerder aan als terug rechtop krabbelen en mijn weg terugzoeken. Het is even stilstaan en kijken naar de verwondingen die ik heb opgelopen door de spreekwoordelijke muur van zo dichtbij te zien. Stap per stap dingen oppikken en in mijn rugzak steken op de weg terug. Of misschien moet ik alles wegvegen, de schone lei opzoeken. Even niets om dan hopelijk binnenkort met mijn nieuwgevulde rugzakje de tocht te hervatten. Wellicht kan die week vrijaf binnenkort toch even deugd doen, wanneer ik de pauzeknop ten volle kan induwen.

Het worden pittige weken van nieuwe en gezonde gewoontes aan leren, luisteren naar mijn lichaam en het vooral – en dat wordt wellicht voor mij als spring-in-het-veld nog het moeilijkste van allemaal – rust inplannen. Veel rust. En dan wordt het hopen dat ik stap voor stap dichter geraak bij een nieuwe versie van mezelf. Hopelijk kan ik na het herbronnen binnen enkele maanden met een volledig gerust hoofd en een gezond lichaam het échte nieuwjaar starten.

Op de Facebookpagina van Libelle Lekker delen we een recept voor hasselback courgettes. Een paar uur later verschijnt een reactie van Marie-José: een foto van haar eigen versie, mét de boodschap dat het heerlijk smaakte.

Die momenten tonen hoe sterk de rol van onze lezers veranderd is. Waar we vroeger een magazine uitstuurden en nauwelijks wisten wat ermee gebeurde, is er vandaag dialoog. Onze lezers zijn geen stille ontvangers meer, maar actieve leden.

Die trend zie je duidelijk in de cijfers. De Facebookpagina van Libelle Lekker, waar we als redactie dagelijks inspiratie delen, telt op dit moment zo’n 108.000 leden. De Libelle Lekker Kookclub, de pagina waar lezers zélf recepten kunnen delen en vragen stellen, is bijna drie keer zo groot: meer dan 317.000 leden.

Mensen willen niet alleen lezen, maar ook hun zelfgemaakte vijgenconfituur tonen, hun tomatenoogst posten, en hun favoriete recept voor stoofvlees doorgeven. Onze lezers zijn geen passieve consumenten, maar trotse makers. In vakjargon noemen we dat een ‘prosumer’, een samentrekking van ‘consumer’ en producer’. En bij ons maakt die appelmoes.

Op donderdag en vrijdag begint mijn werkdag met een bezoek aan de Kookclub. Elke dag melden zich meer dan honderd nieuwe leden aan. Daarnaast modereren we: meldingen opvolgen, posts goedkeuren. We waken erover dat de club een warme, veilige plek blijft. We zijn als redactie niet langer alleen zender en inspirator, maar ook luisteraar en moderator.

Ons merk blijft trouw aan zijn warme stijl en liefde voor vers koken met seizoensproducten, maar de vorm is veranderd: we zijn geëvolueerd naar een bruisende community waar duizenden mensen elkaar vinden. En dáár zit de magie.