Toen op 13 maart de ‘lock-down’ werd afgekondigd, zat ik eigenlijk al enkele weken in quarantaine. Met een baby’tje van enkele weken oud, dat regelmatig een hongertje heeft en nog heel veel dutjes doet, blijf je sowieso liever ‘in je kot’. Eens de nieuwigheid had plaatsgemaakt voor wat meer routine was het tijd om uit het coconnetje te breken, maar daar heeft corona anders over beslist. Ons veilig nestje kreeg plots een andere betekenis. Gelukkig was Moeder Natuur ons allemaal gunstig gezind en zorgde ze voor enkele zonnige weken, waardoor we de zorgvuldig uitgekozen kinderwagen volop konden inzetten tijdens een wandeling naar de bakker, beenhouwer of kruidenier. Of gewoon, om eens de beentjes te strekken en wat zon mee te pikken in de buurt.

Thuis had ik overdag onverwacht ook meer gezelschap. Mijn man moest al snel thuis te werken en ook de oudere kinderen ruilden noodgedwongen de schoolbank in klas voor de zitbank in de living. Gezellig met z’n allen. Leven in de brouwerij. En enkele extra handen om Viktor te animeren en te soigneren. Extra volk in huis betekende dat ik tussen twee borstvoedingen door ook mijn koksmuts mocht aantrekken, gelukkig met de hulp van een aan huis geleverde maaltijdbox. Mama’s little helper.

Ondertussen ben ik ook terug aan de slag en zag ik mijn zwangerschapsverlof overgaan in thuiswerken. Net als veel collega’s moest ik op zoek gaan naar de beste plaats om mijn thuisbureau in te richten. Het was even wennen, maar de zoom-meetings en ons Slack-kanaal verkleinen de huidige fysieke afstand met m’n collega’s. Mijn projecten werden goed opgevolgd door mijn collega’s tijdens mijn afwezigheid, waardoor ik ook op dat vlak ook vlot de draad terug kon oppikken. Dat mijn zoontje voorlopig nog niet naar de crèche hoeft is misschien wel een extra belasting, maar tegelijk is het bijzonder leuk dat we nog wat meer van hem kunnen genieten!

Every cloud has a silver lining.

‘Lesgeven? Da’s niks voor mij, hoor’ beweerde ik als kersvers afgestudeerde met de grootste stelligheid. Ik vond namelijk dat het welletjes was geweest. Na 16 jaar op de schoolbanken nog eens 40 jaar vόόr de schoolbanken? Neen, dat vooruitzicht trok me helemaal niet aan. Ik was jong en had andere plannen, zoals ‘iets in de media’ doen.

Maar jaren gaan voorbij, meningen evolueren, inzichten veranderen. Bij mij was dat niet anders. En na meer dan 30 jaar in de media, leek het onderwijs opeens wél aantrekkelijk. Meer nog: relevant. Tot mijn eigen, stomme verbazing had ik ‘goesting’ om opgedane kennis te delen, ervaringen uit te wisselen, kritisch denken te stimuleren. En zo startte ik als deeltijds lesgever communicatiemanagement. Een heel fijne aanvulling op mijn huidige job als content strategist bij Roularta Brand Studio.

Is lesgeven nu anders dan vroeger? Absoluut! De klassieke lesmethode heeft – zeker in mijn geval – plaats gemaakt voor het meer interactieve coachen. Samen met collega’s begeleid ik studenten bij een aantal praktijkvakken waarvoor ze eerst theoretische kennis opgedaan hebben. Welke vakken dat precies zijn, verschilt van jaar tot jaar. Mijn studenten moesten dit jaar een gloednieuwe campagne uittekenen voor een fictieve opdrachtgever, de eerste stappen als freelancer n de communicatiewereld zetten én een nieuw product of dienst met dito salesplan bedenken voor een jonge doelgroep. Een boeiend en gevarieerd programma!

Het jaar kende een rustig begin en een bewogen einde. Fysieke lessen en samenkomsten werden geschrapt. Coachingmomenten, examens en evaluatiemomenten werden virtueel. Net zoals ‘zoomen’ bij Roularta, werd ‘joinen in MS Teams’ een vervoegbaar werkwoord voor lesgevers en studenten.  Het platform gaf zijn onvermoede features beetje bij beetje prijs en werd onze steun en toeverlaat.

Wat ik het leukst vind aan lesgeven? Zonder enige twijfel het contact met de studenten. Ik hou van hun verfrissende, soms aparte, altijd pragmatische kijk op het leven. Van hun twijfels en onzekerheden. Van hun zelfverzekerdheid en vastberadenheid. Ik hou ervan hun ideeën te challengen, hun keuzes in vraag te stellen. En de studenten zelf? Die houden me alert en bij de les. De groep die een nieuw product moest bedenken, gunde me een blik in hun leefwereld en bleek verrassend vindingrijk. Zo kwam een uitsluitend vrouwelijk team op het idee een trendy collectie juwelen te ontwerpen met een onzichtbaar, ingebouwd alarm, zodat jonge vrouwen (en mannen) zich ten allen tijde veiliger zouden voelen op straat, ook zonder hun smartphone. En bedacht een ander werkgroepje ‘Fixagram’, een fictieve app om je instagram account instant te ‘fixen’. Want dit social media kanaal bepaalt voor een groot stuk je identiteit, wie je bent en hoe je overkomt, en daar kan elke jongere wel wat hulp bij gebruiken, toch?

Eén ding weet ik wel zeker: de jonge generatie studenten is leergierig, kritisch ingesteld en zeker niet op hun mondje gevallen. ‘‘Maar mevrouw, wat weet ú nu van Instagram?” Waarschijnlijk nog lang niet genoeg, maar ik leer elke dag bij!

‘Sanoma schrapt 96 banen’ kopten de kranten begin 2018.  Voor de buitenwereld was dit misschien een fait divers – dagelijks gaat er wel ergens een bedrijf over kop of  verliezen mensen hun job – maar voor mezelf en 95 collega’s was het de harde realiteit.

Laten we eerlijk zijn, het was geen complete verrassing. Het bedrijf stond te koop en de anciens – waartoe ik behoorde – hadden inmiddels al een aantal herstructureringen met de vreemdste namen achter de rug. Maar laten we vooral eerlijk zijn: ontslagen worden doet wat met een mens.

Na de eerste schok en onder het motto ‘as one chapter closes, a new one begins’, nam mijn pragmatische en strijdlustige kant het vrij snel over.  Ervaring? Check! Vlot tweetalig? Check! Redactionele en commerciële background? Dubbelcheck! Leeftijd? Euh, een flukse 50+, niet meer piep dus, maar dat zou mijn motivatie ruimschoots goedmaken. Toch?

Aangemoedigd door familie en vrienden, begon mijn zoektocht naar werk langs mediabedrijven, agencies en scholen. De ervaringen waren op zijn zachtst uitgedrukt uiteenlopend. Ik vond het hilarisch, toen ik mezelf in drie catchy zinnen moest aanprijzen bij een hip bedrijf. Als was ik een wasproduct. Pijnlijk, toen ik in een bezemhok in een middelbare school tegen de klok IQ-testen moest afleggen en daarna de job niet kreeg. Onthutsend, toen ik niet voldeed aan het gezochte profiel dat eigenlijk op mijn lijf geschreven was. Vermoeiend, toen ik weer een vacature voor een junior digital native in mijn mailbox vond.

De achterban bleef erin geloven, tips spuien, motiveren, raad geven. Werk zoeken is een beetje als zwanger zijn: je krijgt ongevraagd veel goedbedoeld advies, en je weet niet altijd wat je ermee moet aanvangen.

Hoe vreemd ook, achteraf bekeken was het best nuttig bestede tijd. Maanden waarin ik mezelf in vraag stelde. Wat doe ik graag? Waar krijg ik energie van?  Waar kan ik mijn ei nog kwijt? Bij Sanoma had ik actief meegebouwd aan het native verhaal, volgens mij lag daar de toekomst – en ook de mijne.

En zo kwam ik op gesprek bij Roularta. In Zellik. In Roeselare. Native advertising stond ook bij Roularta hoog op de agenda. Ik bracht mijn ervaring met de vrouwenbladen, mijn drive én mijn leeftijd mee. Maar ook de goesting om bij te leren, nieuwe titels te leren kennen. Een match was in de maak, en als 50+ mocht ik aan de slag in Zellik. Ex-collega’s werden weer collega’s, nieuwe collega’s kwamen erbij. Ik was klaar voor een nieuw hoofdstuk!

Binnenkort tellen we de laatste seconden van 2019 weer af, maar tot het zover is worden we in kranten en magazines, op websites en op televisie weer bestookt met jaaroverzichten. De terugblik van wat het voorbije jaar heeft gebracht, schetst slechts zelden een opbeurend plaatje. Alsof wel enkel slecht nieuws willen of mogen onthouden.

Niet zo op onze afdeling, al werd het wel een bewogen jaar. Na maanden van voorbereiden, ontwikkelen, configureren en testen werd eind maart de gerestylede versie van onze nieuwssites eindelijk uitgerold. De sites kregen een nieuwe lay-out en werden meteen ook responsive, wat zoveel wil zeggen als dat ze op om het even welk toestel onmiddellijk het juiste formaat van website aannemen. Geen aparte mobiele site meer om te onderhouden dus, wat voor een mooie tijdswinst zorgde!

Daarnaast werd dit jaar flink wat aandacht gegeven aan de architectuurkeuze voor onze nieuws-, lifestyle- en regionale sites. En nu de keuze gemaakt is, kunnen we weer volop vooruit. De nodige technische voorbereidingen zijn al bezig, en ook functioneel kunnen we uit de startblokken schieten. Het worden dus zeker boeiende maanden, want er zal overleg nodig zijn met de redacties van al onze sites vooraleer er effectief gestart zal kunnen worden met het opbouwen van de nieuwe sites, in een nieuw CMS-systeem.

Ondertussen werden ook tal van kleine en middelgrote projecten gelanceerd, of zitten ze nog in een voorbereidende fase (geen spoilers, sorry J). We deden dit jaar ook beroep op externe professionele testers, en externe designers, wat ervoor zorgde dat we nieuwe inzichten kregen en onze manier van werken konden optimaliseren. We namen afscheid van enkele collega’s die ofwel intern van job veranderden ofwel nieuwe horizonten opzochten buiten Roularta. Gelukkig mochten we ook enkele nieuwe collega’s verwelkomen, die ondertussen al de nodige opleidingen kregen en ingewerkt zijn in hun job.

Tot slot zullen we het jaar hoogstwaarschijnlijk nog afsluiten met een verhuis naar een nieuw kantoor, zodat we nog nauwer kunnen samenwerken met onze collega’s van DH Webdesign. Altijd leuk om een nieuwe werkplek te krijgen en collega’s uit andere afdelingen (nog) beter te leren kennen!

En hoewel er dus boeiende tijden zitten aan te komen met veel uitdagingen, tel ik nu ook echt af naar de kick-off van mijn persoonlijk project :-). We zijn er alvast klaar voor en ik kijk er naar uit om in een volgend blogbericht terug te kijken op mijn eerste maandjes als kersverse mama. Dan zal het al 2020 zijn en staan er ongetwijfeld weer een pak nieuwe projecten in de steigers!

In deze onzekere tijden is alvast één ding duidelijk: het woord van het jaar 2020 is al bekend. Onwaarschijnlijk toch hoe een tot voor kort volslagen onbekend virus de wereld in sneltempo op zijn kop zet. Onze levens compleet overhoop haalt. Corona is nieuw, verrassend, beangstigend. Elke dag houdt een niet aflatende stroom van lifeblogs en grafieken ons op de hoogte van het aantal besmettingen, ziekenhuisopnames, te betreuren overlijdens. In België en in het buitenland. We kijken en vergelijken, wikken en wegen. Intussen heb ik de nieuwsjunk in mezelf op een strikt informatiedieet gezet. Doseren is altijd al een kunst, maar in deze coronatijden een must.  

Blijf in uw kot. Onwillekeurig denk ik terug aan de verhalen van mijn grootouders. Over de Spaanse griep. De moeilijke oorlogsjaren. Rampen zijn nu eenmaal van alle tijden, en de enige relevante vraag die je je dan kan stellen is: hoe ga je ermee om? Filosofen hebben er al boeken over vol geschreven, maar uiteindelijk blijkt een stoïcijnse houding misschien nog het meest doeltreffend. Die stelt dat je je enkel moet richten op wat binnen je macht ligt, omdat je aan de rest toch niks kan veranderen. Een crisis of ramp is dus wat je er zelf van maakt. In coronatijden betekent dit: laat los wat je eigenlijk had willen doen, richt je op wat je wél kan doen. Kijk, daar heb ik wat aan, nu ik tot nader order ‘off duty’ thuiszit…

Blijf in uw kot, dus. In mijn geval met man en zoon van 14, die beiden – gelukkig maar – goed gedijen in onze verplichte quarantaine. We genieten nu noodgedwongen van de kleine dingen. Samen wakker worden en ontbijten – waar anders geen tijd voor is. Een blokje rond wandelen. Een spelletje badminton in ons stadstuintje (en maar hopen dat het pluimpje niet bij de buren terecht komt). Het is opvallend hoe we beter om ons heen kijken, meer horen, intenser voelen. Er zit letterlijk en figuurlijk minder ruis op dit quarantaine-leven. En dus vind ik opeens ook weer tijd om te lezen, wat piano te spelen, op te ruimen. En om na te denken. Over mijn en ons leven voor corona, en hoe het mogelijks zal zijn na corona. Wordt dit virus een gamechanger? Gaan dingen daadwerkelijk veranderen? Wordt het terug business as usual na de lockdown? Of is het überhaupt niet realistisch om te denken dat het business as usual wordt? 

Blijf in uw kot?  Voor mij mag het nog even duren. Maar liever niet te lang. Want ik popel toch ook weer om aan de slag te gaan, dat is nu eenmaal de aard van het beestje. En als dat stoïcijns zijn even niet lukt, denk ik aan voetballegende Johan Cruijff. Elk nadeel heb se voordeel, zei hij, en zo is het maar net!

Hang in there allemaal, en stay safe!

Da’s een leuze die Roularta hoog in het vaandel draagt.

Als nieuwe collega kreeg ik destijds tijdens één van de m’n eerste weken een introductiedag. Via getuigenissen van enkele collega’s uit de verschillende afdelingen leerde ik bij die gelegenheid de werking van het bedrijf kennen. Ook een uitgebreide rondleiding in de drukkerij stond op de agenda. En natuurlijk maak je ook kennis met collega’s die ongeveer op hetzelfde moment gestart zijn.

Maar daarmee is het niet gestopt. Door je in te schrijven voor de aangeboden taallessen Frans of Engels krijg je elk jaar de kans om je taalkennis aan te scherpen. Die kans liet ik niet liggen en volgde reeds een aantal sessies Frans waardoor ik me vandaag vlotter uit kan drukken tijdens de contacten met de Franstalige redacties. En opnieuw is het een gelegenheid om collega’s uit andere afdelingen beter te leren, wat de vlotte samenwerking alleen maar ten goede komt.

Daarnaast kan je in Roeselare op regelmatige tijdstippen een Meiboom Academy bijwonen. Tijdens zo’n sessie lichten één of meerdere collega’s over de middag een bepaald onderwerp toe. Zelf pikte ik al enkele interessante sessies mee over onder meer de werking van nieuwe afdelingen, of nieuwe concepten die gelanceerd werden binnen Roularta.

Binnen de recent opgerichte Roularta Digital Hub worden eveneens regelmatig academies georganiseerd zodat de onderlinge teams elkaar kunnen informeren en we van elkaar kunnen bijleren. Online is er ook een chatkanaal waarbij iedereen interessante info kan ‘sharen’. Heel handig om op de hoogte te blijven van de recentste digitale ontwikkelingen in het medialandschap.

Tot slot kreeg ik de voorbije jaren ook al meermaals de kans om externe opleidingen of seminaries bij te wonen, die zowel je vaardigheden als je kennis verrijken. Zo nam ik deel aan een cursus ‘Spreken voor publiek’ die me nodige tips bijbracht die me nog steeds helpen bij presentaties.

Je ziet het, bij Roularta krijg je uitgebreid de kans om je kennis(kring) en je talenten te verrijken!

Sinds enkele maanden hebben we een aantal nieuwe collega’s in ons team. 
Da’s vooraf altijd een beetje spannend afwachten: hoe ziet de nieuwkomer eruit (al hoef je daarvoor niet langer te wachten tot hun eerste werkdag. Lang leve Facebook en LinkedIn om vooraf al even te spieken naar de profielfoto van de persoon in kwestie)? Zal hij of zij snel hun weg vinden in onze manier van werken? Zal het klikken om er mee samen te werken?

Bij Roularta zorgen we er altijd voor dat nieuwe collega’s een warme ontvangst krijgen, zodat ze zich snel thuis voelen. Ze krijgen een peter of een meter toegewezen die hen, zeker de eerste dagen, op sleeptouw neemt en ervoor zorgt dat ze snel hun “draai” vinden. Elke nieuwe collega krijgt ook een introductieplan. Dit plan houdt in dat de nieuwe collega tijdens de eerste weken in het bedrijf een kennismakingsgesprek heeft met alle collega’s waarmee hij of vaak zal samenwerken. Ideaal om elkaar beter te leren kennen!

Nieuwe collega’s zijn niet altijd van buiten het bedrijf afkomstig. Ook intern is een wissel van job en afdeling mogelijk. Een peter of meter is voor hen niet echt nodig. Maar ook zij krijgen een goede begeleiding door de nieuwe collega’s waar hij of zij bij terecht komt, zodat ze snel hun weg vinden in hun nieuwe job.

Ondertussen zijn onze nieuwe collega’s al enkele weken of maanden bij ons aan de slag, en het is duidelijk dat ze zich al goed geïntegreerd hebben in onze afdeling en onze manier van werken. Het blijken bovendien ook allemaal aangename collega’s om mee samen te werken.

En van nieuwkomers gesproken. Binnenkort mag ik er ook eentje verwachten. Geen Facebook of LinkedIn deze keer om al even te piepen hoe hij eruit zal zien, al kom je met de echo’s ook al een heel eind. Peter en meter zijn ook al gekozen. En ik zal vast en zeker ook enkele “kennismakingsgesprekken” inplannen. Afspraak vanaf midden januari volgend jaar : )!

Een ideale mix voor mij, waardoor ik een goed zicht heb op wat er allemaal beweegt en leeft in de groep. Door het groeiende belang van digital in de mediasector, heb ik in mijn huidige functie echt wel het gevoel mee te werken aan de toekomst  van het bedrijf. Zo stond ik onder andere mee aan de wieg van de betalende content die we toevoegden aan onze websites.

De afgelopen 10 jaar zijn voorbij gevlogen en nog steeds sta ik versteld hoe groot Roularta is en hoeveel mensen er werken. Heel vaak krijg ik de vraag of ik die of die persoon die bij Roularta werkt, ook ken. Het creëert wel een samenhorigheidsgevoel, het deel uitmaken van de grote Roularta familie.Da’s niet toevallig, want ook al is Roularta uitgegroeid tot één van de belangrijkste uitgevers, het blijft een familiaal bedrijf waarbinnen ik me thuis voel en de kansen krijg om te groeien en ontwikkelen. Op naar meer van dat!

Nu de dagen terug korter worden, de bomen hun zomerbladeren beginnen te verliezen en de ochtenden frisser worden, verlang ik stiekem al naar de gezelligheid van de eindejaarsperiode.

Toch staat er bij ons, Nieuwe Media, nog veel op de planning, vooraleer we afscheid kunnen nemen van het voorbije jaar.

Zo kijken we op regionaal vlak uit naar de lancering van KWestie, een online kanaal dat regionaal nieuws zal aanbieden op maat van de abonnee. Na een jaar van ontwikkelen en testen, waarbij ik instond voor de goede wisselwerking tussen de aanvragers en de ontwikkelaars, wordt deze nieuwe Roularta-telg begin november te water gelaten. Ik wens hem alvast een goede start en een mooie groei toe!

Ondertussen zijn we ook druk aan het sleutelen aan onze nieuwssites, zodat we ons nieuws op een nóg aantrekkelijkere manier kunnen aanbieden aan onze surfers. Op die manier willen we ze vaker naar onze sites loodsen, ze er langer houden en op die manier een lange relatie met hen opbouwen. Eerst via een proefabonnement, daarna via een abonnement.

Tussendoor zal het nieuwe registratieplatform ook nog toegevoegd worden aan onze sites, wat voor de nodige contacten en testen zal zorgen met onze collega’s van Lezersmarkt en IT Ontwikkeling.

En vast en zeker komen er ook nog een aantal nieuwe projecten op ons af, waar we nu nog geen zicht op hebben, maar waar we met ons team met graagte onze tanden zullen inzetten om ze tot een goed einde te brengen.

Je leest het, het najaar wordt nog gezellig druk met veel afwisseling en strakke deadlines, maar daar hou ik van. Want dan smaakt de eindejaarsperiode des te zoeter!

2018 wordt sowieso een mijlpaal in de geschiedenis van Roularta.
Het wordt het jaar waarin afscheid wordt genomen van de jarenlange partner Medialaan, maar ook het jaar waarin twee nieuwkomers worden verwelkomd: Mediafin en de overgenomen titels van Sanoma België.

Voor onze afdeling Nieuwe Media zal vooral die laatste voor de nodige uitdagingen zorgen: tegen het einde van het jaar moeten de 12 websites van deze titels in ons CMS systeem geïntegreerd worden. Ik heb alvast veel zin in het ontdekken van deze nieuwe sites met hun eigen structuur en functionaliteiten. Daarnaast kijk ik al uit naar de contacten met de nieuwe redacties.

Binnen onze afdeling zelf zijn er ook enkele veranderingen: een aantal collega’s zochten (of zoeken binnenkort) nieuwe horizonten op en worden vervangen door nieuwe collega’s. Benieuwd hoe vlot zij zich zullen kunnen integreren in onze afdeling en systemen…