Ik ben geen zomermens. Dat ben ik nooit geweest. Zodra de lente op gang komt, begin ik al licht te balen. Mijn collega’s weten dat inmiddels. Als zij in de zomer klagen over regen of een zon die zich niet laat zien, kijken ze me met een grijns aan. Dan is het mijn moment om ze de mooie kant van grauwe dagen te laten zien. En wanneer kan dat beter dan in de herfst?

Ja, de clichés kloppen. De oranje en bruine bladeren aan de bomen zijn een plaatje. Het is ook het seizoen waarin ik ben geboren, dus ik ben jarig. En het zet je alvast in de stemming voor de feestdagen in december. Maar het gaat mij om drie kleine geluksmomentjes die de herfst voor mij echt tot lievelingsseizoen maken.

1. Een warm huis terwijl het buiten grijs en koud is
Er is niks lekkerder dan binnen zitten in een verwarmd huis, terwijl de kou buiten blijft. Je kruipt onder een dekentje en voelt je niet schuldig, want niemand is buiten leuke dingen aan het doen die jij mist.

2. De warme douche na de regen
Je bent helemaal doorweekt, na een wandeling met de hond of een fietstocht van kantoor naar huis. Je trekt je natte kleren uit en stapt met je licht verkleumde lijf onder een warme douche. Het moet wel stevige, koude regen zijn geweest (niet zo ijskoud dat je er hoofdpijn van krijgt). Juist dan krijg je die heerlijke tinteling en warmt je lichaam onder het water op.

3. Het terras in de late middag
Het mooiste momentje heeft niks met regen te maken. Stel je voor: het is eind oktober, tussen vier en vijf uur ‘s middags. Je zit buiten, in de tuin of op een (verwarmd) terras, in een zacht, warm vest. Een jas is net te veel, maar zonder is het te koud. Je krijgt een (0.0) herfstbokbiertje voor je neus gezet. Bij je eerste slok zie je de bronsoranje zon haar laatste licht geven. Je ademt diep in door je neus en ruikt gebrand hout uit een vuurkorf. Op dat moment valt voor mij alles op zijn plek.

Dit heb ik ooit aan mijn vriendin verteld, en sindsdien delen we het. We noemen het ‘dé geur’. Lopen we ergens over straat, dan draait een van ons zich om en zegt: “Hé, dat is dé geur!” Dan kijken we elkaar even aan, want we weten allebei waar ik in gedachten ben: op dat terras. Elke keer dat ik die geur ruik, ga ik ook echt weer terug naar dat moment.

Dus verdoem de zomer niet omdat hij voorbij is. Koester de kleine, warme momentjes van de herfst. En sta je na een koude regenbui onder de douche, denk dan even aan deze blog.

Oktober. De maand waarin de herfst zich al goed laat voelen.
Het is ook de tweede maand van het nieuwe schooljaar.

De kinderen zijn het ondertussen al terug gewend op de schoolbanken. Het enthousiasme voor huiswerk en leren voor toetsen is ook al weer helemaal verdwenen (of zou die er nooit geweest zijn…).
Ondanks hun vele taakjes, blijft er gelukkig nog genoeg tijd over om te spelen. Hun fantasie kent geen grenzen wanneer ze een nieuwe knikkerbaan bouwen of met autootjes elkaar achterna racen. Wanneer het er eens niet te wild aan toe gaat, zitten we samen gezellig te kleuren in zo’n ‘Cozy’ kleurboeken.

Oktober is ook de maand waarin de jongste zoon verjaart. Hij kijkt er al weken naar uit. Ieder verjaardagsfeestje krijgt een eigen thema. Aangezien hij helemaal gek is van Halloween, kan je al raden waarover het dit jaar gaat. Griezelige kaarsen, pompoenhoofdjes en skeletten… Alle versiering zit al mooi verstopt op zolder. De dag voordien bak ik een taart die volledig in het thema past. Die fonkelende oogjes op de dag van zijn feestje, daar doe je het echt voor!

Oktober was dit jaar ook leuk gestart. In het eerste weekend gingen we met het hele gezin naar de Fleet EV Experience days op het circuit van Zolder. Met drie mannen in huis konden we deze kans niet laten liggen. De zon kwam al van in de vroege uurtjes door de wolken piepen, dus de dag was al goed begonnen. De twee zonen keken vol bewondering naar al die auto’s, terwijl manlief zich als een kind in een snoepwinkel voelde. Enkele testritjes op het circuit hoorden er natuurlijk ook bij.
Het was voor herhaling vatbaar!

Oktober is nog lang niet voorbij. Er wachten ons nog heel wat gezellige momenten met een vleugje Halloween-magie!

Soms heb je helemaal geen nieuwe baan nodig om weer nieuwe energie van je werk te krijgen. Soms is het verder brengen van een goed idee al genoeg.

De afgelopen maanden merkte ik dat zelf. Naast mijn dagelijkse werkzaamheden rondom winback en loyalty kreeg ik de kans om samen met andere collega’s van marketing en redactie de bestaande voordelen voor Plus en Landleven verder uit te bouwen.

Er waren al verschillende voordelen, maar de volgende stap was om deze te bundelen, nog beter aan te laten sluiten bij de doelgroep én onder een duidelijke merknaam bij de abonnees onder de aandacht te brengen.

En juist dat samen verder brengen, bleek ontzettend leuk.

Samen maken we het beter

Ik werk hiervoor veel intensiever samen met de redacties van Plus en Landleven. We wisselen ideeën uit, kijken kritisch naar wat bij het merk past en stellen steeds dezelfde vraag: wordt onze abonnee hier echt blij van?

Dat contact vind ik een van de leukste onderdelen van het project. Waar er in het begin soms nog wat scepsis was, groeide gaandeweg het enthousiasme. We kregen steeds meer ideeën, vulden elkaar aan en zagen samen steeds beter wat dit voor de abonnee kan betekenen.

Van idee naar abonnee

Het leukste moment komt vervolgens als de nieuwsbrief daadwerkelijk bij de abonnee terechtkomt. Want pas dan weet je of je iets hebt gemaakt dat echt waarde toevoegt.

De eerste reacties waren dan ook extra leuk om te lezen:
“Een uitstekend initiatief!!!!”
“Er staan fijne voordelen in waar ik wat aan heb. Ook als 85-jarige!”
“Voordeel via je abonnement is altijd leuk.”

En misschien wel de mooiste:
“Dat is zeer welkom in deze dure tijd. Dankjewel.”
Juist die reacties maken het concreet. Wat binnen Roularta begint als een idee en een samenwerking tussen marketing en redactie, krijgt uiteindelijk betekenis voor iemand die thuis het magazine op de mat krijgt.

En precies daar krijg ik energie van.

Het afgelopen jaar heeft me opnieuw laten zien waarom ik mijn werk bij Roularta zo leuk vind. Niet alleen omdat je met verschillende merken en doelgroepen werkt, maar vooral omdat je hier ideeën samen kunt maken en steeds verder kunt brengen.

Van bestaande voordelen naar één herkenbaar programma. Van soms wat scepsis naar gezamenlijk enthousiasme. En uiteindelijk naar een abonnee die zegt: hier heb ik iets aan.

Dat maakt me trots.

En daar doen we het met elkaar voor.

Een moment waar je je hele leven naar uitkijkt en tóch overvalt het je. Gelukkig staat LinkedIn voor je klaar met een hoop vacatures, maar hoe langer je scrolt hoe minder hoopvol die lijken, zeker als je je begint af te vragen welke over een paar jaar misschien niet meer nodig zouden zijn. Roularta kwam letterlijk op mijn weg toen ik in de auto zat en passeerde aan de grote gouden letters van het gebouw in Roeselare.Ik ging eens kijken op hun site en het leuke is dat een blog als deze van mijn voorganger Hannah zorgde voor mijn eureka-moment: het Young Media Potential Traject.

De combinatie van marketing, data en tech, de grafische sector, de bedrijfscultuur en de locatie vinkten letterlijk al mijn checkboxes af. Zeg nu zelf: waar kan je beter mee blijven met verandering dan in een mediabedrijf met merken die alle trends opvolgen van lokaal nieuws tot global business & lifestyle?
Na een eerste positief antwoord en een aangenaam telefoontje volgden verschillende sollicitatiegesprekken en bijhorende tests. Dit duurde al snel enkele weken, maar hoe langer hoe meer groeide ook mijn motivatie dat dit de richting was die ik uit wou. En dat werd gelukkig bevestigd, hiervoor ben ik Annelies dankbaar. Roularta stelde een traject voor mij samen van een jaar bij drie verschillende afdelingen: van digital marketing, naar IT, eindigend in revenu marketing. Om een metafoor te gebruiken: een beetje alsof je al overtuigd bent van je automerk, maar eerst een testrit
mag doen met je drie favoriete modellen. Daarna mag ik instappen in het best passende team.

Waar sta ik nu?
Intussen moet ik al bijna afscheid nemen van mijn eerste team. Het voelt inderdaad wel als afscheid, want dit was echt een topteam die me vanaf dag één welkom liet voelen.
In het begin kreeg ik vooral uitleg en tijd om de verschillende tools te leren kennen. Daarna kon ik zelf experimenteren en met voorstellen komen in een eigen project, naast het meelopen in de day-to-day. Om dit uit te werken heb ik op korte tijd met veel mensen mogen samenzitten die mij iedere keer verder hielpen. Ook naast de werkvloer zijn er elke week wel momenten om collega’s te leren kennen, van een breakfast club om je dag goed te beginnen, picknicks of padel als actieve middagpauze tot gezellige after-works. Bij De Zondag ben je ook verzekerd van de beste
traktaties tussendoor, zoals de lekkerste koffiekoek van Vlaanderen : -)

Bedankt aan iedereen met wie ik al mocht meeten, meerijden, mee-eten. Ik kan er geen te lange opsomming van maken, maar wil toch even Renaat, Emilie en mijn coach Veerle bedanken voor de duwtjes in de rug.
Ik ben dus duidelijk nog altijd blij dat ik deze weg ben ingeslaan en heel trots om deel te zijn van Roularta.

Misschien dat deze blog ook iemand vindt die op zoek is naar de ideale carrièrestart?
Benieuwd naar het vervolg? Dan geef ik graag opnieuw een update over 4 maanden

Laatst keek ik naar mijn bureau en moest ik lachen. Aan de ene kant lag een stapel stofstalen, een notitieboek vol half uitgewerkte ideeën en een paar losse aantekeningen waarvan ik eerlijk gezegd niet meer precies wist waar ze over gingen. Aan de andere kant stond mijn laptop open met een Excel-bestand vol planningen, deadlines en cijfers. Dat bureau zegt eigenlijk alles over hoe ik werk.

Ik heb jarenlang gedacht dat ik een creatieve chaoot was. En dat klopt ook wel een beetje. Ik kan enthousiast worden van een nieuw idee voordat het vorige idee helemaal af is. Mijn hoofd zit meestal voller dan mijn agenda en als ik ergens inspiratie zie, wil ik daar meteen iets mee doen. Maar tegelijkertijd word ik ook heel gelukkig van structuur. Alles vindt plaats in mijn hoofd. Van een planning die klopt. Van lijstjes die afgevinkt kunnen worden. Van cijfers die ergens een verhaal vertellen. En ja geluk zit ‘m ook in een Excel-bestand waarin alles netjes op zijn plek staat.

Misschien ben ik daarom zo dol op mijn werk. Omdat ik er allebei mag zijn. De creatieveling die buiten de lijntjes wil kleuren. Vroeger dacht ik dat die twee kanten niet goed bij elkaar pasten. Alsof je moest kiezen: ben je de creatieve geest of degene die alles organiseert? Inmiddels weet ik dat juist die combinatie mijn kracht is. Want creativiteit krijgt pas echt ruimte als er een basis ligt. Als de kaders duidelijk zijn. Als je weet waar je naartoe werkt. Dan ontstaat er ruimte om te experimenteren, nieuwe dingen te proberen en soms bewust buiten de lijntjes te kleuren.

Misschien is dat ook wel wat ik zo leuk vind aan mijn werk. Geen dag is hetzelfde. Er is altijd ruimte voor nieuwe ideeën. Maar achter de schermen draait alles op structuur, samenwerking en planning.

11 april 2026. Overshoot day voor België. Als iedereen zou leven, zoals wij in ons Belgenlandje, dan zouden de grondstoffen die de planeet op 1 jaar tijd kan aanmaken na amper 3,36 maanden al opgebruikt zijn. Ik kan het niet helpen om stil te staan bij onze consumptie en productie. In mijn privéleven probeer ik steeds mijn groenste beentje voor te zetten: zo eet ik regelmatig vegetarisch, ben ik een trouwe klant bij TooGoodToGo, probeer ik alles tweedehands aan te kopen en kies ik zoveel mogelijk voor het openbaar vervoer. Yes, zelfs op reis… byebye vliegreizen, hellooo nachttrein!

Op bezinmomentjes als deze ben ik oprecht blij dat ik een werkgever heb, die ook stilstaat bij duurzaamheid. Maandag 20 april opende Roularta Media Group hun nieuwste zonnepanelenpark in Roeselare. Verspreid over de twee vestigingen lagen er al zo’n 2.000 zonnepanelen en met deze extra investering van 1,1 miljoen euro verdubbelen we dat direct. Er komen 2.933 zonnepanelen bij, die jaarlijks 2.000 megawattuur moeten opwekken. Dat is het equivalent van het stroomverbruik van 565 gezinnen. Daarmee kunnen we de uitstoot van Roularta met 120 ton terugdringen. Een investering die de moeite waard is, als je het mij vraagt.

Samen met Natuur & Bos, de landschapsarchitect en Natuurpunt maakte RMG werk van een goed doordacht ontwerp. Zo zitten er wadi’s in het park, zijn de zonnepanelen op verschillende hoogtes aangelegd en zorgt men ook voor beplanting rondom en tussenin, die de biodiversiteit helpt. En zelfs nu na de opening staat het niet stil. Zo onderzoekt men de mogelijkheid voor batterijopslag om de opgewekte zonne-energie nog efficiënter te benutten.

Er zijn ook veel RMG-initiatieven die naast het zonnepanelenpark misschien klein lijken, maar wel verschil maken. Zoals de Spring & Swap: vorige maand kon je in de HAPPIE kleren of accessoires, die je niet meer draagt maar nog bruikbaar zijn, doneren in een rode box. Ik dook zelf ook in mijn kast en schonk enkele kleedjes, die te kort zijn voor mijn 1,83 meter en te klein geworden T-shirts. Intussen staat het rek in de HAPPIE en kan je er spullen ruilen: neem je iets mee, hang dan ook iets terug. Wat te lang blijft hangen, gaat naar een goed doel of de kringwinkel.

In het begin van mijn loopbaan bij Roularta leken die SDG’s me heel bizar. “Vier punten om duurzamer te zijn, yeah right.” Maar ik besef nu dat het zoveel meer is. De resem aan initiatieven toont dat het geen loze woorden zijn en dat we ons best blijven doen! Die grote missie om tegen 2040 CO2-neutraal te zijn, daar duim ik alvast voor. De belangrijkste stappen zijn gezet. Maar wat mij betreft, mogen we nog ambitieuzer zijn en dat kan gerust ook klein zijn. Zoals nog meer inzetten op een vegan aanbod, dat iedereen eindelijk eens alle lichten uitdoet wanneer ze als laatste vertrekken van op de werkvloer of dat de wekelijkse lokale groenteboer bij Roularta terugkeert. Stapje per stapje en dan komen we er wel!

Deze week nemen we bij Libelle Lekker afscheid van onze hoofdredacteur Karolien. Ze blijft binnen de Roularta-familie, maar voor ons voelt het anders: alsof iemand uitvliegt met wie we jarenlang elke dag rond dezelfde tafel zaten.

Dus vieren we haar zoals wij dat het liefst doen: met eten, gesprekken en veel volk rond het keukeneiland. Terwijl het feestje vorm krijgt, zie ik de kern van hoe we al die jaren samenwerkten.

Karolien zet de krijtlijnen uit. De locatie? Bij haar thuis. Vier data om uit te kiezen. Zij zal schnitzels bakken, haar specialiteit. Wij brengen de rest mee. Om het overzicht te bewaren maakt ze een poll: wie zorgt voor drank, hapjes, dessert? Duidelijk geregeld, zonder alles vast te leggen.

Zo leidde ze onze redactie: met richting, en tegelijk ruimte voor ieders eigenheid en creativiteit.

Wanneer we vrijdagavond binnenkomen, staat ze ons op te wachten in haar keuken. Niet met een kommetje chips klaar, wel met open armen en het vertrouwen dat het goed komt. En dat gebeurt ook. Het aanrecht vult zich vanzelf met artisjokharten en daslookmayonaise, glazen worden doorgegeven, iemand anders schikt nog snel een schaal vol zoute chips. Zonder veel woorden valt alles samen.

Misschien is dat de essentie van sterk samenwerken: dat iedereen iets bijdraagt, en dat daar genoeg vertrouwen voor is.

Na een geconcentreerde dans in de keuken, tovert ze twee grote schalen vol schnitzels op tafel, goudgeel en knapperig. Een gerecht dat door de jaren heen verfijnd werd, met pecorino en citroenzeste – een tip van redactrice Natalie. Er wordt geproefd, gepraat, gelachen. Ook de tomatensaus krijgt complimenten. Ze toont ons het geheime ingrediënt: een fles chili-olie. Collega Manon neemt er meteen een foto van. “Een goede tip voor onze lezers,” lacht ze.

Ik denk terug aan wat Karolien zei tijdens een van onze laatste bila’s: “Het begint me te dagen: wij zíjn Libelle Lekker.”

Dat is wat ze ons nalaat: niet alleen mooie herinneringen, maar een manier van werken. Samen iets maken, elkaar aanvullen en erop vertrouwen dat het geheel sterker wordt dan wat ieder apart kan doen.
Aan een tafel vol eten zie je ineens hoe waar dat is.

Binnen Roularta geloven we sterk in de kracht van een warme, goed begeleide start. Een nieuwe job is altijd spannend, en daarom zetten we bewust in op een gestructureerd buddy-systeem. Onlangs kreeg ik zelf de kans om buddy te zijn voor een nieuwe IT-collega. Het is een fijne ervaring die ik graag met jullie deel!

Voorbereiding: een vliegende start begint vóór dag één
Twee weken voor zijn eerste werkdag vroeg mijn leidinggevende of ik zijn buddy wilde zijn. Die rol houdt meer in dan enkel een aanspreekpunt zijn. Ik stelde een opstartplan op zodat hij tijdens zijn eerste weken verschillende kennismakingsgesprekken kon voeren met collega’s uit uiteenlopende teams. Zo kreeg hij meteen een breed beeld van onze organisatie én de mensen die ze dragen.
Daarnaast zorgden we ervoor dat hij alle nodige opleidingen kreeg om met vertrouwen aan zijn functie te beginnen.

Een warm welkom
Op zijn eerste werkdag lag er een kleine verrassing klaar: een onderlegger, cursusblok, Dopper waterfles en koffiekop met het logo van Roularta erop. Geen grote dingen, maar wel attenties die tonen dat we blij zijn dat hij er is. Tijdens de middag trokken we samen naar de Happie voor een eerste lunch. Nadien gaf ik hem een rondleiding door het gebouw. Hij was zichtbaar onder de indruk van de grootte van onze vestiging in Roeselare. Onderweg stopten we even bij de personeelsdienst, waar hij enkele vertrouwde gezichten terugzag van tijdens zijn sollicitatieproces.

Aandacht en opvolging
Tijdens zijn eerste werkweek plande ik bewust enkele korte overlegmomenten in. Niet om te controleren, maar om te luisteren: vond hij zijn draai al? Waren er nog praktische vragen? Had hij ergens ondersteuning nodig?Op donderdag nam ik hem ook mee naar de wekelijkse Happiedrink — een ideale gelegenheid om op een informele manier nog meer collega’s te leren kennen.

Intussen helemaal mee
We zijn nu enkele weken verder en onze nieuwe collega is intussen volledig geïntegreerd in het team. Hij behaalde al drie certificaten via de opleidingen die hij volgde. Een mooi bewijs dat een goede start écht helpt om snel vooruitgang te boeken!

Goed begonnen is half gewonnen — en dat geldt zeker binnen ons buddy-systeem.

In mijn vorige blog vertelde ik over mijn nieuwe jobverdeling (50% Marketing en 50% Roularta Advertising) en hoe mijn takenpakket eruitzag. Intussen zijn we enkele maanden verder, en begint alles steeds meer op zijn plaats te vallen. 

Mijn grootste mijlpaal bij Roularta Advertising van de voorbije periode is zonder twijfel de migratie van de regie naar Basedriver. Dat project is ondertussen succesvol afgerond, iets waar best veel werk en voorbereiding in gekropen is. Heel blij dat ik dit project, samen met Leonie, succesvol heb afgerond. Sinds oktober worden de dedicated mailings via Basedriver verstuurd, en sinds deze week lopen ook de enquêtes van Roularta Research via datzelfde platform. Daarnaast ben ik, naast mijn dagdagelijks werk, momenteel volop bezig met een nieuw project rond het werven van opt-ins voor Roularta Research. Het doel is om onze database niet alleen te laten groeien, maar ook relevant en up-to-date te houden.  

Ook binnen Marketing zijn er meerdere, interessante projecten lopende. Zo heb ik recent een enquête opgezet bij Trends en Trends-Tendances waarbij we polsen naar de algemene tevredenheid van onze abonnees. Met deze enquête willen we achterhalen welke aspecten van hun abonnement de abonnees beschouwen als waardevol en welke zaken er verbeterd kunnen worden. De inzichten die verzameld worden, geef ik door aan mijn collega’s zodat zij dit verder kunnen bekijken. Verder ben ik druk in de weer met een bende andere projecten zoals het optimaliseren van de paywallhitters-flow, het wijzigen en uitbreiden van de onboardingflow voor abonnees, de nieuwe editie van de Trends Beleggers Challenge en het opzetten van de campagnes omtrent strips in de Mijn Magazines-applicatie. 

Zoals jullie kunnen lezen, is het al druk geweest de afgelopen maanden. Wat de balans tussen Marketing en Regie betreft: die blijft voorlopig een werkpunt. De drukte aan beide kanten valt nog vaak samen, waardoor het soms zoeken blijft naar de juiste prioriteiten. Het is nog steeds een uitdagende, maar boeiende combinatie. En hoewel die balans nog niet helemaal op punt staat, heb ik er alle vertrouwen in dat dat met de tijd alleen maar beter wordt. Ik laat het jullie zeker weten in mijn volgende blog!  

“150 jaar na eerste telefoontje lijkt bellen op zijn retour: er gebeurt iets geks in hoofd van jongeren als ze moeten bellen” kopte vrt.be afgelopen week. Aanleiding was een bevraging door AXA Verzekeringen en Trendwolves bij 600 jongeren tussen 18 en 25 jaar over hun manier van communiceren. Bijna de helft van hen stuurt liever een mail of een bericht dan te moeten bellen.

Natuurlijk heeft de smartphone daar alles mee te maken. Hoe handig is het niet om een  whatsapp-groepje te maken als je een uitje plant? Een smsje te sturen om aan te geven dat je wat verlaat bent?  Of een vraag te stellen via Instagram of Snapchat? Je kan met één toestel mensen contacteren op de manier die jou het beste uitkomt, en iemand opbellen lijkt dan opeens iets ouderwets, niet meer van deze tijd. Toch denk ik dat de telefoon vastpakken (of net niet) ook wat met de ‘aard van het beestje’ te maken heeft. Niet weten wie de telefoon gaat opnemen, bang zijn om het verkeerde te zeggen of meteen moeten reageren op een vraag: voor veel mensen – en dan vooral jongeren die telefoneren niet gewoon zijn –  is het een uitdaging. Phone anxiety: het bestaat écht.

Omgekeerd vind ik het ook opvallend hoe moeilijk het geworden is om zélf nog iemand te bellen. Heb je een vraag over pakweg een elektronisch toestel, een vliegticket of je energiefactuur? Het antwoord luidt bijna altijd hetzelfde: download onze handige app, bekijk de FAQ of – nog frustrerender – zie pdf, pagina x. Alleen wie het volledige ‘druk toets x voor…’-menu doorloopt en daarna nog een tergend wachtmuziekje trotseert, krijgt uiteindelijk iemand aan de lijn. Ook in het professionele leven is er sinds een aantal jaren een grote shift aan de gang. Waar vroeger een telefoonnummer vanzelfsprekend was in een handtekening, merk je dat dat nu niet meer het geval is. Heel eerlijk? Ik vind dat raar…

Want toegegeven: er zijn zoveel goede redenen om voor een telefoongesprek te kiezen. Om te beginnen: het voordeel van de duidelijkheid. Veel miscommunicatie ontstaat juist omdat er nuances verloren gaan in e-mails of chats. Een bericht kan koud of onvriendelijk overkomen, terwijl dat helemaal niet de bedoeling was. Met een belletje – waar je toon en intonatie een belangrijke rol spelen –  haal je letterlijk de ruis weg. Een tweede voordeel is het persoonlijke aspect van een telefoongesprek. Een telefoontje naar een vriend of familielid wijst op meer verbondenheid dan een kort bericht. Idem in de werksfeer: iemand opbellen toont betrokkenheid en engagement, en bouwt ook vertrouwen op. Wanneer mensen elkaar horen spreken, ontstaat sneller een gevoel van samenwerking. En last but not least: telefoneren is het perfecte antidotum voor de voortdurende stroom aan berichten en notificaties die de hele dag door op je scherm oppoppen. Het is soms toch écht een verademing om weer even met iemand te kunnen praten?

Telefoneren ouderwets, niet meer van deze tijd? Nee hoor! Misschien moeten we ons gewoon veel vaker de vraag stellen: moet dit echt via tien berichten, of kan ik even bellen?