Deze week nemen we bij Libelle Lekker afscheid van onze hoofdredacteur Karolien. Ze blijft binnen de Roularta-familie, maar voor ons voelt het anders: alsof iemand uitvliegt met wie we jarenlang elke dag rond dezelfde tafel zaten.

Dus vieren we haar zoals wij dat het liefst doen: met eten, gesprekken en veel volk rond het keukeneiland. Terwijl het feestje vorm krijgt, zie ik de kern van hoe we al die jaren samenwerkten.

Karolien zet de krijtlijnen uit. De locatie? Bij haar thuis. Vier data om uit te kiezen. Zij zal schnitzels bakken, haar specialiteit. Wij brengen de rest mee. Om het overzicht te bewaren maakt ze een poll: wie zorgt voor drank, hapjes, dessert? Duidelijk geregeld, zonder alles vast te leggen.

Zo leidde ze onze redactie: met richting, en tegelijk ruimte voor ieders eigenheid en creativiteit.

Wanneer we vrijdagavond binnenkomen, staat ze ons op te wachten in haar keuken. Niet met een kommetje chips klaar, wel met open armen en het vertrouwen dat het goed komt. En dat gebeurt ook. Het aanrecht vult zich vanzelf met artisjokharten en daslookmayonaise, glazen worden doorgegeven, iemand anders schikt nog snel een schaal vol zoute chips. Zonder veel woorden valt alles samen.

Misschien is dat de essentie van sterk samenwerken: dat iedereen iets bijdraagt, en dat daar genoeg vertrouwen voor is.

Na een geconcentreerde dans in de keuken, tovert ze twee grote schalen vol schnitzels op tafel, goudgeel en knapperig. Een gerecht dat door de jaren heen verfijnd werd, met pecorino en citroenzeste – een tip van redactrice Natalie. Er wordt geproefd, gepraat, gelachen. Ook de tomatensaus krijgt complimenten. Ze toont ons het geheime ingrediënt: een fles chili-olie. Collega Manon neemt er meteen een foto van. “Een goede tip voor onze lezers,” lacht ze.

Ik denk terug aan wat Karolien zei tijdens een van onze laatste bila’s: “Het begint me te dagen: wij zíjn Libelle Lekker.”

Dat is wat ze ons nalaat: niet alleen mooie herinneringen, maar een manier van werken. Samen iets maken, elkaar aanvullen en erop vertrouwen dat het geheel sterker wordt dan wat ieder apart kan doen.
Aan een tafel vol eten zie je ineens hoe waar dat is.