Loslaten, het hoort bij het leven en al helemaal als je kindjes hebt.

Volgende week is het dan zover: dan moeten we weer een stukje van dat loslaten oefenen. De oudste zoon vertrekt voor drie dagen op zeeklassen. Hoewel het maar in Oostduinkerke is, voelt het alsof hij aan de andere kant van de wereld zal zitten. Het is de eerste keer dat hij zo’n lange periode zonder ons ergens naar toe gaat. Er zijn heel wat leeftijdsgenootjes die al eens op kamp geweest zijn, maar dit is voor hem echt de allereerste keer.

Zal hij zich amuseren? Ongetwijfeld, want ze gaan zwemmen in een subtropisch zwembad en met een go-cart op het strand rijden. Zal hij alles weer mee naar huis nemen? Waarschijnlijk niet, want wie kwam er vroeger zelf niet thuis met een vreemde sok of de trui van een klasgenoot? Duizend-en-een vragen spoken door mijn hoofd, maar ik weet nu al dat de verhalen over een onvergetelijke tijd ons de vrijdagavond om de oren zullen vliegen.

Dat gevoel van ‘loslaten’ kwam twee jaar geleden ook terug op de werkvloer. We moesten van ons vertrouwde bureau verhuizen naar een andere locatie. Van een stille ruimte naar een plaats waar we met verschillende diensten zouden samen zitten. In het begin was het wat zoeken en moesten we loslaten hoe het was geweest, maar nu lijkt het alsof het nooit anders is geweest.

Eind vorig jaar volgde een ander soort afscheid. Een collega besloot om te stoppen met werken om te gaan genieten van het leven. Een welverdiende rust!

Maar het was niet zomaar een collega, het was een luisterend oor, iemand waarmee je plezier kon maken, iemand die er altijd voor je was. Het was opnieuw een beetje loslaten.

Zo is het leven een aaneenschakeling van dit soort momenten.
Eigenlijk is loslaten gewoon een beetje bang zijn voor het onbekende.

Al is loslaten geen afscheid nemen van wat was, maar ruimte maken voor wat komt. Of het nu gaat om een lege stoel op kantoor of een rugzak die vertrekt naar zee: in de leegte die ontstaat, groeit altijd iets nieuws.